اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سیمرغ عشق مرا بگویید

به انتظار ننشیند

من تمام پرهایم را

به قرص نانی داده ام !!

پرواز می کنم فقط

پرواز ...

تو

همان احساس ملتهب جوانی من است ..

که خدارا به اعجاز دیوانه کننده ی حضورت

ترغیب کرد!!

سالهاست که درون سینه امان

فراتر از تپش های معصومانه و رگ های بی تاب،

قایق عاشقی مان تاب می خورد !

و ما خوب می دانیم

ناخدای عشقمان خداست ...

او که مرا از تو

و تو را از من آفرید

من ... تو ... ما!

این اتفاق سرخرنگ عجیب ..!

نگاه کن ٬

من انتقام بی تفاوتی هابت را

با عاشقی ام ستانده ام!