اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دود می شوند دردهایم

در هر دم و بازدمم

به واسطه ی فانوس هایی که از تو

نور می گیرند

افسوس
" دوستت دارم هایت"
جنس ِ شعرهایم را نمی خواهند ..

حال
تنها
خودم را می شناسم
از میان ِ این همه خیال

باید حدس می زدیم
تو هم یک روز می روی ..

تو بال باز می کنی
به هوای پرواز
من ِ خوشخیال اما
آغوش باز می کنم باز !

بید را ببین
با باد که می لرزد
سوزش را کسی باور نمی کند
زخمهایش را هم!

گیج شده ام !
کدام دلهره
پاسخ ِ نگاه ِ توست ؟ ..