اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خوب ِ من !

این سرای بی سرایان دیگر سرای هیچ عاشقی‌‌ نیست!

سرای من اینجا نیست!

اینجایی که هیچ امیدی

به آزادی ِ غلامی نیست

قصه ی دلتنگی ِ ما آدما ، قصه ی یاد ِ خاطره های کهنه ی ماست . قصه ی خالی بودن ِ حضور ِ کسی در ثانیه های گنگ ِ زندگی ِ ما.

در حول و حوش ِ قصه ی "روشنایی های من"

در آن سوی شب ِ آرام ِ مردمان ِ شهر

بغض ِ جاری ِ چشمانم

چون گرگ ِ آواره ای ،

بر فراز ِ قله ی گونه ام

زوزه کنان ،

رد ِ پای مهربانی ِ کسی را می جوید

که شبیه به هیچ شبی نیست !

به دار می آویزم

قاتل ِ رویاهای ِ بنفش‌ ِرا !

اصلا نمی دانم چرا امسال هیچ فصلی تکراری نبود !

زندگی وارونه می چرخد انگار !

و مرا نه گذر ِ ستاره ای آرامش می بخشد

نه بوی عاطفه ای که از خاک ِ نمناک ِ دستی بر می خیزد !

در افُق ؟

چشمان ِ بسته و بازم را نمی شناسم

در این تاریکی مطلق

صورت مادرم را می بینم که هر شب پیش از خواب

به امید آن است که من به خوابش بروم که نرفتم

و پدرم که بغض اش را با حرص می جوید و به نقطه ای

میان زمین و آسمان خیره مانده است !



دیگر بی فایده ست

از صدای پای خدا هم خبری نیست