سلامـــــــــ عزیز میبینی چقدر وقته نیستــــــِ اما هـــگز فراموش نمی شی اینا مطمئن باش

زیرو بم ها

پیچ و خم ها

کوچه های دوستی را می شناسم

من نقاب چهره ها را

چهره ها را می شناسم

چار فصل دوستی را

باد را و برف را، سبزه، مگس را می شناسم

من پیام چشمها را

من زبان قلب ها را

من نیاز گوشها را

فکرها، احساس ها را می شناسم

با سکوت خویش

من نهضت دور و ناپیداترین نا گفته ها را

رمز و راز و عمق و سطح گفته ها را

هر که را و هر چه را در جای خود،

من با تمام هستی و با بودن آن می شناسم

دشمنان را

دوستان را

دوست باید داشت

بی توقع،بی نیاز

دوست باید بود

کوه ها راکاه باید یافت

کاه ها را کوه باید دید

یا که باید با غرور خویشتن ها ماند.

به تو عادت کرده بودم
ای به من نزدیک تر از من
ای حضورم از تو تازه
ای نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگی به شبنم
مثل عاشقی به غربت
مثل مجروحی به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه های من بی تو
تجربه کردن مرگه
زندگی کردن بی تو
من که در گریزم از من
به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گریه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبریز سکوته

دل سپردم

نه آوایی بود و نه ندایی

چه غریبانه مردم

نه چتری بود و نه بارانی

از دورترین فاصله ها برایت می نویسم تا شاید خاطره نم خورده ات تازه شود

از شکاف دورترین دیوارها تو را می نگرم تا دیده کور شده ام . . .

اما نه تو از آن زمانی

اما من

توان دارم گاه نجوایی را که در این خانه نهان می گذرد در گوش جانها آواز بخوانم

با چنین پنداری گاه گریان می خندم

گاه خندان می گریم . ؟