نامش صادق بود...از دوستانی که داشتم...هیچ نمیخواستم اول صبحی ریخت معنویش را ببینم...خالی بند بود...میگفت تو محله ما طلبهای حوزه همه شش تیغ میگردن...دیروز کوکاکولای بی رنگ خوردم...نمره عینک من صفر هست...لپ تابم یه سره شده...و...داستانهای صادق خالی بند ما شده بود پر از پارادوکس... روز گرمی بود...از صبح سر کار...دانشگاه و دعوا با تعمیر کار ماشین و...دگ خسته خسته...ساعت 8 اس ام اس اومد به گوشیم...صادقم...داداش بیا برای بار آخر ببینمت...فحش نثارش کردم...اس داد...دوست دارم داداش...فردا ساعت 8 صبح صادق آل عبایی کنار قبر عموی شهیدش خاک شد...به خاطر بیماری سرطان پروستاتش که حاد بود...صادق آل عبایی رفت و آموختم که پارادکس من بودم...که صادق همه مدت از سر فرار بیماری پارادوکس بار من میکرد تا ندانم و قصه نخورم...صادق داداشم دلم برات تنگ شده...منو ببخش... با اشک در چشم...تقدیم به خواهر و برادر صادق آل عبایی عزیزم. از طرف سعید پورجعفری.