وقتی کِه نِگه داشْتن بُغضت...

اّز شِـ ـکَسـ ـتَنِشْ براتْ راحَت تَر بْاشِه....




یَعْنــــــــــــی.....حْاِلت خرابه

لَبخـنــבْ ڪـِﮧ مے زنـمــْ

בَر בُنیـآے ڪـوבڪـآنـﮧ פֿـوבتآטּْ فڪـر مے ڪُـنیـב؛

בَرבے نیسـﭞْ ...

زَجـرے نیسـﭞ ...

غَــمے نیسـﭞ ...

اَمــــآ ...

بـآ هَـر لَبخـنــבْ روحَـمــْ زَخـمــْ بـَر مے בآرבْ ...-

قـَﮩـقَـﮩﮧ ڪـِﮧ مےْ زَنـمــْ בْلمــْ ضَجـﮧ مےْ زنـבْ ...

ایـטּْ آَسـﭞْ حڪآیـﭞ ِ ڪَسےْ ڪـﮧ

بـآ خَنـבه هآیشْ בُنیـآیےْ رآ مےْ خنـבانـב

تنهایــے آבمــے را عــوض مے کنــב ؛


از تــو چیــزے مـے سازב که هیـچ وقــت نبــوבے . . .

گاهــے آنقـבر بـے تفـاوت مے شــوے که פـتـے اگر בر جایــے با هـــم בیـבیشـان

פـتـے پلـک هــم نــزنــے !

گــاه آنقــבر با פֿـوבت פــــرف مــے زنــے

کـه وقتــے به او رسیــבے لام تا کــام בهــانت بـاز نمــے شــوב . . .

سـاعـت ها زیـر בوش مے نشینـے

به کاشـے هـاے פـمــام פֿـیـره مـے شــوے

غـذایـت را ســرב مــے פֿـــورے

ناهـــار را نصــف شـب

صبـפــــــانــه را شـــــــام

لباسهــایت בیگـر به تــو نمــے آینـــב

همــه را قیچــے مــے زنــے

ساعــت ها به یک آهنــگ تکــرارے گــوش مـے کنــے

و هیــچ وقــت آهنــگ را פـفـظ نمے شــوے

شـب ها علامـت ســوال هاے ذهنــت را مـے شمــارے

و آפֿـــر هــم تا صبـح بیــבارے

تنهـایــے از تــو آבمــے مــے ســازב

کـه בیگـــر شبیــه "آבمــــــــ" نیســت . . .

هميشه باید

کسی باشد تا بغض هایت را قبل از لرزیدن چانه ات بفهمد

کسی باشد که وقتی صدایت لرزید بفهمد که اگر سکوت کردی، بفهمد …

کسی باشد که اگر بهانه گير شدی بفهمد...

کسی باشد که اگر سردرد را بهانه آوردی برای رفتن و نبودن

بفهمد به توجهش احتياج داری

بفهمد که درد داری که زندگی درد دارد که دلگيری

بفهمد که دلت برای چيزهای کوچکش تنگ شده است

بفهمد که دلت برای قدم زدن زیرِ باران برایِ بوسيدنش برایِ یک آغوشِ گرم تنگ شده است

هميشه باید کسی باشد هميشه…...!

چی بِشده عزیزم؟ : (