خدا بیامرزه ...

عشقهههههههه دیشب ترکوند منچسترو

نخیر.نخیر.نخیر

اندوه بی تو بودن

در قاموس

هیچ کویر برهنه ای

نمی گنجد!

و اشکهای تنهایی من

هزار کویر برهنه را

سیراب میکند.



حتی شب

فریاد رس اندوهم نیست

در کویری بی ستاره و برهنه

از کجا سنگی صبور بیابم؟



کدام نسیم

فریاد و مویه ی من

از سر تنهایی را

به کوش خدا

خواهد رساند ؟



اندوه بی تو بودن

در این بی نهایت را

چگونه بر دوش کشم

وقتی که تا با تو بودن

فرسنگ ها راه مانده ؟

چگونه فریاد زنم

حسرت این دوری را ؟



این راه بی پایان

این کویر وحشت زده

ثانیه های بی تو رفته ی

عمرم را

به رخم میکشند

گویی بر دلشان مانده

که بگویند

و زخم زبان بزنند که :

بی تو هیچم !!هیچ...

وجودم بس که نمک

بر سر زخمم پاشیده اند

چون شوره زاریست !!!



آری ! بی تو هیچم

مثال کویر

که با تمام وسعتش

در حسرت تک درختی

که کوچک سایه ای

بر اندام

بی نهایتش بیافکند

سراپا آتش است!

فك كنم مسئله جديتر از اين حرفاست. همه مي گن حافظه مون داره از دست مي ره