اینو از کجا پیدا کردی تو چش حتمن سر میزنیم آجیل و شیرینیت به راه باشه

کلاً نگهبانی سخته

منم دارم

آنچه در داستان بزبز قندی بیشتر از همه به چشم میخورد و شک بر انداز است رفت آمد مادر بچه هاست به گونه ای که هیچ وقت در خانه نیست و گرگ نابکار از همین خلاء استفاده میکرد

طی تحقیقات بنده و کاشف بعمل آمده مراودات مشکوکی دیده شده که بز بز قندی به بهانه تهیه علف تازه از خانه خارج میشود اما به محض اینکه دو سه تا کوچه از خانه دور میشود تغییر ماهیت میدهد و به سرعت گوشی خود را که به یکی از خطوط اعتباری ایرانسل تجهیز شده در می آورد و به بی افش زنگ میزند ظرف ۵ دقیقه گوسفند فشنی با یک عدد پژو پارس اسپروت به سراغش می آید و با هم میروند صفا .

پدر که سه شیفته کار میکند مادر هم که میرود صفا بچه ها هم تنها در خانه میمانند . کمترین خطری که تهدیدشان میکند گرگ پشت درب است و بیشترین خطر شبکه های ماهواره ایی که از تلویزیون خانه پخش میشود و آنها بدون نظارت مادر میبینند . اینگونه میشود که بچه شنگول از آب درمی آید.

شنگلول چرا شنگول است مگر این روزها بدون آب شنگولی میتوان شنگول بود .شنگول را باید در ابتدا حد زد بعد به راه راست هدایت کرد و بعد بدنبال ساقی محل رفت و آنرا نیز با چند ضربه شلاق به راه راست هدایت کرد تا دیگر به طفل های معصوم آب شنگولی نفروشد .

مونگول هم که بینوا مونگول است و هپلی .

اما حبه انگور که به غایت چند صندوق انگور است اهل طرب است و زید بازی . آخرین باری که گرگ به خانه بزبز قندی نفوذ کرد با نازک کردن صدا خودش را جای جی اف حبه انگور جا زد بود و وارد خانه شد .

خلاصه نرمال ترین شخصیت داستان همان گرگ است که هدفی منطقی را در کل داستان دنبال میکند و گرنه کلیه شخصیت های داستان به نوعی دچار انحرافات اساسی میباشند.

من احمق حرف بابام رو باور کردم و پیچیدم تو خاکی. 20کیلومتر از جاده دور

شده بودم که یهو ماشینم خاموش شد و هرکاری کردم روشن نمیشد. وسط

جنگل، داره شب میشه، نم بارون هم گرفت.اومدم بیرون یکمی با موتور ور

رفتم دیدم نه میبینم، نه از موتور ماشین سر در میارم!! راه افتادم تو دل

جنگل، راست جاده خاکی رو گرفتم و مسیرم رو ادامه دادم.دیگه بارون

حسابی تند شده بود.با یه صدایی برگشتم، دیدم یه ماشین خیلی آرام وبی

صدا بغل دستم وایساد. من هم بی معطلی پریدم توش.اینقدر خیس شده

بودم که به فکر اینکه توی ماشینو نیگا کنم هم نبودم. وقتی روی صندلی

عقب جا گرفتم، سرم رو آوردم بالا واسه تشکر دیدم هیشکی پشت فرمون

و صندلی جلو نیست!!خیلی ترسیدم!

داشتم به خودم میومدم که ماشین یهو همونطور بی صدا راه افتاد.

هنوز خودم رو جفت و جور نکرده بودم که تو یه نور رعدو برق دیدم یه پیچ

جلومونه! تمام تنم یخ کرده بود.نمیتونستم حتی جیغ بکشم، ماشین هم

همینطور داشت میرفت طرف دره.تو لحظه‌های آخر خودم رو به خدا اینقدر

نزدیک دیدم که بابا بزرگ خدا بیامرزم اومد جلو چشمم. تو لحظه‌های آخر، یه

دست از بیرون پنجره، اومد تو و فرمون رو چرخوند به سمت جاده نفهمیدم

چه مدت گذشت تا به خودم اومدم.ولی هر دفعه که ماشین به سمت دره

یا کوه میرفت، یه دست میومد و فرمون رو میپیچوند.از دور یه نوری رو دیدم و

حتی یک ثانیه هم تردید به خودم راه ندادم.در رو باز کردم و خودم رو انداختم

بیرون.اینقدر تند میدویدم که هوا کم آورده بودم.

دویدم به سمت آبادی که نور ازش میومد رفتم توی قهوه خونه و ولو شدم رو

زمین بعد از اینکه به هوش اومدم جریان رو تعریف کردم، وقتی تموم شد، تا

چند ثانیه همه ساکت بودندیهو در قهوه خونه باز شد و دو نفر خیس اومدن

تو، یکیشون داد زد:ممد نیگا! این همون احمقیه که وقتی ما داشتیم ماشینو

هل میدادیم سوار شده بود!!