آسمان را بنگر ،

که هنوز ،

بعد صد ها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر ، به ما می خندد !

یا زمینی را که ،

دلش از سردی شب های خزان

نه شکست و نه گرفت !

بلکه از عاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار ، دشتی از یاس سپید

زیر پاهامان ریخت ،

تا بگوید که هنوز ، پر امنیت احساس خداست !

ماه من ، غصه چرا ؟!