3 هفته پیش درستش کردم. اینم یادگاری به شما.

خیلی دوسش دارم اینو

الان یه دونه دیگه آپ میکنم. نیگا

آره ندا ...

ولی ما به خوب بودنُ خوب زندگی کردن ادامه میدیم : ) :*

خو نمیریم ... ، اما سفارش می کنم برات یه بسته آنفولانزای مرغی نمیدونم چند که امده بفرستند ./.

ایش

ویش

نه همون ایش

chashm

ما که نه [!] بوک داریم نه پول تو جیبی میگیریم

درکل

سر بسته تر از این نمیتونستم بگم

کاش دعای مرگم استجابت کند خدا
نباشد دگر چیز دیگر کنون برایم دوا
:'(

...

بی اثر باشد ... : )

هنوز دلخوش به کرم ارباب ...
باب الحواءج...

پایه نوشتنم لنگ یک بهانه است,بهانه ام می شوی؟بغض هر شبم لنگ یک شانه,شانه ام می شوی؟تنه کرختم لنگ داغی لبان توست,هم نفسم می شوی؟من سالهاست به تنهایی عادت کرده ام حاضری مردانه بودنت را به رخم بکشی و این عادت را از سرم بیرون کنی؟

آخر که نفمیدیم اسمش چه بود,ولی هرچه بود ذهن درگیری داشت...آنقدر درگیر که حتی شیرینیه شکر را هم از یاد برده بود!وقتی حرف می زد از دستانش هم کمک می گرفت,این را وقتی داشت می گفت:سمت راست پله,سمت چپش یک دره زرد هست فهمیدم...خودم که ندیدم,ولی الحق و النصاف همه سعی اش را میکرد که حرفش را بفهمیم,انگار که حرفش را نفهمیده باشند و او با همه توانش سه باره و ده باره تلاش میکرد,اینکه حالا چرا سه باره و چرا حتما ده باره بودنش را خودم هم نمیدانم!خب این هم جوری خلاقیت است دیگر...خلاقیت فقط این نیست که کاغذ مچاله کنی و بعد بازش کنی و زله نگاهت را نثارش کنی و همه تلاشت را بکنی که بیرون بکشی از جانش بهانه هایت را که...

این هم خلاقیت است که از یک تراکت ساده خاطره بسازی...این هم خلاقیت است,که جوری بنویسی که کسی نتواند بفهمدش...جز یک نفر....!اصلا همین که با همه ی دغدغه های بیست و اندی طرح جلد و جولد,خودت را به بی دغدغگی بزنی و من... از لج عقربه ها هم که شده,در دلم عهد کنم که دیگر به ساعت نگاه نکنم و دست در دستان هم رج به رج آرزو ببافیم...از ساحل و دریا و کشتی...این یعنی خلاقیت...!

دارمش...دارمت...!

بهترین اتفاق ممکن برای یک نفر می تواند این باشد که کلافه و بی حوصله به ع ش ق دیدنش...بوییدنش...بوسیدنش از خانه بیرون بزند و...یک آن,همیجور الکی الکی به خودش بیاید و ببیند در کنجی تنگ و تاریک نشسته و دستانش در دستان توست....تا این جایش که نه تنها بهترین اتفاق نیست...بلکه اصلا هیچی نیست...

بهترین اتفاق ممکن زمانیست که تو با یک دستت,محکم دستانم را گرفتی و با دست دیگر,از همه بودو نبودت برایم می نویسی,از تمام آنچیزی که بر تو گذشت...زمانی که راز خطی را که سالهاست هیچکس معنی اش را نمی فهمد را برایم فاش می کنی و شیرین تر آنکه با یک فلش نا قابل نثارش می کنی بر من و با هم می زنیم زیر خنده....

بقیه اش را یادم نیست که چه شد و مهم هم نیست که چه شد...

این سکانسش را چسباندم به نگاه ممتدم به آن تاریکیه مطلق,پشت شیشه ی کر کثیف مترو...

آره آروم جونم...

ما بهترین اتفاق های یک روزمون ,به همین سادگی رقم می خوره...

ال ناز/آخرین روزای سال/کافه سان سیت

ال ناز. ال ناز ال ناز ال ناز

: )