کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چُست و چابک.
با دو پای کودکانه،
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از سر جو،
دور می گشتم ز خانه.
 
، می شنیدم از پرنده
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی.
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا، شاد بودم

خانه ای میسازم
سقفش از مهر خدا آجرش خشت گلی
گلش از خاک وجود
سقف خانه پر نور نورش از عشق به تو
تا که باشی و ز عشقت دل و خانه همه روشن گردد
خانه ای میسازم
دور از خاک زمین گوشه ای در دل خود
تا نشینی و بدانی دلم لبریز از عشق تو بود
خانه ای میسازم
در و دیوار پر از نقش و نگارت بکنم
گل نگارش رخ تو
تا بدانی دیگر غافل از روی تو نتوانم بود
دل دیوارش را پر از پنجره میگردانم
همه ی پنجره ها سوی خانه ی شما
تا بدانی هر دم دل و جان با تو به سر خواهم کرد

میخوام دنیاروبدم برام تنگ کنن

به اندازه ی آغوش تو

تاوقتی به آغوشت میرسم

بدانم همه ی دنیا ازآن من است

جانم؟