غصه ؟ من؟

داد درویشی از سر تمهید سر قلیان خویش را به مرید
گفت کز دوزخ ای نکوکردار قدری آتش به روی آن بگذار
بگرفت و ببرد و باز آورد عقد گوهر ز درج راز آورد
گفت در دوزخ هر چه گردیدم درکات جحیم را دیدم
آتش و هیزم و ذغال نبود اخگری بهر اشتعال نبود
هیچ کس آتشی نمی افروخت زآتش خویش هر کسی می سوخت

نان‌ را بگیر از من‌،


هوا را بگیر امّا


خنده‌اَت‌ را نه‌!



گُل‌ِسُرخ‌ را مگیرُ


سوسنی‌ را که‌ می‌کاری‌!


آبی‌ که‌ از شعف‌ِ تو سَرریز می‌شَوَد


وَ موج‌ِ ناگهان‌ِ نقره‌ را که‌ می‌زایی‌!



از جنگی‌ دشوار باز می‌آیم‌


با نگاهی‌ خسته‌

که‌ جهان‌ِ راکد را دیده‌ است‌،


لیکن‌ چندان‌ که‌ خنده‌اَت‌ در آسمان‌ می‌ریزد،


دروازه‌های‌ زنده‌گی‌ به‌ رویم‌ گُشوده‌ می‌شَوَند!



خنده‌اَت‌ در تاریک‌ْتَرین‌ لحظه‌ می‌شِکفَد!


اگر دیدی‌ خونَم‌ بَر سنگ‌ْفَرش‌ِ خیابان‌ جاریست‌، بخند!


چرا که‌ خنده‌ی‌ تو شمشیری‌ برهنه‌ است‌


در دستان‌ِ من‌!

خنده‌اَت‌ در پاییز، موج‌ِ کف‌ْآلودِ دریا را زنده‌ می‌کنَد


وَ در بهار خنده‌اَت‌ را می‌خواهم‌


چونان‌ گُلی‌ که‌ همه‌ عُمر چشم‌ در راه‌ِ آن‌ بوده‌اَم‌!


گُل‌ِ آبی‌،


گُل‌ِ سُرخ‌ِ میهنم‌ که‌ می‌خوانَدم‌!



بَر شب‌ بخند،


بَر روز،


بَر ماه‌ُ بَر پَس‌ْکوچه‌های‌ پیچ‌ پیچ‌ِ جزیره‌،


بَر این‌ پسرک‌ِ کم‌ْرو که‌ دوستت‌ می‌دارد،


هنگامی‌ که‌ چشم‌ می‌گُشایم‌،


هنگامی‌ که‌ چشم‌ می‌بَندَم‌،


هنگامی‌ که‌ می‌رَوَم‌،


هنگامی‌ که‌ باز می‌گَردَم‌،


نان‌ را بگیر،


هوا را بگیر،


روشنی‌ُ بهار را بگیر از من‌،


امّا خنده‌اَت‌ را نه‌


تا چشم‌ از جهان‌ فرونَبَندَم‌!

شاکی روزگار منم، تموم این شهر متهم


یه حادثه چند ساعته با من می‌آد قدم قدم


زخما دهن وا می‌کنن، وقتی دل از دشنه پره


دست من‌و بگیر که پام رو خون عشقم می‌سره


بگو که از کدوم طرف می‌شه به آرامش رسید


وقتی تو چشم هر کسی برق فریب‌و می‌شه دید


راه ضیافت‌و به من دستای کی نشون می‌ده


وقتی که حتی گل سرخ این روزا بوی خون می‌ده


وقتی زندگی با چاقو قسمت می‌شه


وقتی رفاقتا خیانت می‌شه


محکمه‌تو تو خیابون بر پا کن


وقتی که عشق همرنگ نفرت می‌شه


تمرین مرگ می‌کنم تو گود این پیاده‌رو


یه چیزی انگار گم شده توی نگاه من و تو


دارم به داشتن یه زخم تو سینه عادت می‌کنم


دارم شبام‌و با تن یه مرده قسمت می‌کنم

ممنونت برم