گفتم اشتباه شده ها

با سرعت مناسب از كوچه علي چپ عبور كنيد

انقدر غمو دیدم برای من شخصا دیگه کلمشم خنده دار شده

از شکلش خوشت اومده بود ؟

نه از مفهومش خوشم اومده بود. مفهومش با اين شكلش يه حس قشنگي داره.

زيادم تحريف نشده

Bebakhshid jesarat shod

شما درست گفتي من يه خرده تحريفش كرديم

Mohem nist.

جملات لطفی علاوه بر دارا بودن این مشخصه از نظر محتوای داخلی نیز دارای تغییرات افزایشی از ساده به پیچیده است به این معنی که او عموما با چند مضراب ساده و چند ملودی کوتاه آغاز می.کند و به تدریج بر تنوع و پیچیدگی و طول جملات او افزوده می.شود تسلط و دانش او بر منطق موسیقی دستگاه به گونه.ای است که در آفرینش نه تنها در نمی.ماند بلکه مسیر هائی را می.پی ماید که تا کنون کمتر پیموده شده است.

استفاده از کوک.های نا.معمول در یک تکنوازی بلند (نظیر همین البوم) و چگونگی در هم آمیختن مد.های متناسب از یک یل چند دستگاه با یکدیگر مهارتی است که جز از طریق دانش و نیز تلمذ طولانی نزد اساتید قدیم موسیقی دستگاهی امکان پذیر نیست با احترام به همه اساتید و هنرمندان اما باید اینجا به این واقعیت اذعان نمائیم که زمان اموزش اکثر هنرمندان هم نسل با لطفی نزد اساتیدی چون شهنازی، برومند، دوامی و... اندک و حتی دیدار.هایشان با برخی از اساتید ذکر شده بعضا بسیار محدود بوده است. بی.گمان لطفی بارز.ترین هنرمندی است که در دوره بعد از اتنقلاب بدین سو پرچم بداههن نوازی و تکنوازی را برافراشته نگاه داشته است.

آلبوم هزار مضراب نیز از.. همان سنت همیشگی تکنوازی.های محمدرضا لطفی پیروی می.کند انتخاب کوک نامعمول برای شورِ «ر» (دو، فا، می.کرن، ر) دست نوازنده را برای رفتن به شور دوم (از مسیر سلمک و شهناز) می.بندد از سوی دیگر دشتی آن نیز (دشتی لا) روی سیم.های میانی تار به دلیل کوک واخوان نامطلوب است اما با همهٔ این محدودیت.ها لطفی چنان مد.های دشتی و رهاب را با فضای اصلی شور استادانه در آمیخته که نه تنها شنونده احساس خستگی نمی.کند بلکه فضای جدیدی را نیز در شور می.شنود که برای گوش تازگی دارد.

نکته دیگری که در اینجا به جا به نظر می.رسد که به آن اشاره شود شعر خوانی لطفی در تکنوازی.هایش است مورد اخیر از مواردی است که در محافل موسیقی بحث.های متفاوتی را برانگیخته است اگر با استاندارد.های آواز کلاسیک موسیقی ایرانی به این بخش از هنر لطفی نگاه کنیم، آواز خواندن لطفی فاقد تحریر است بعضا به لحاظ تلفیق شعر با موسیقی نیز با زاویه دید آواز کلاسیک فاصله دارد اما خود لطفی هیچ.گاه مدعی آواز خواندن در کنسرت.هایش نبوده است شیوه خواندن او به نوعی به شیوه قلندرانه خانقاهی نزدیک است این سنت را علاوه بر خانقاه.ها در آواز مرشد.های قدیم نظیر مرحوم مرشد مرادی نیز مشاهده م کنیم در واقع آواز اینجا به عنوان عاملی جانبی مطرح است و چشمداشت یک آواز کلاسیک از آن چندان منطقی به نظر نمی.رسد البته شنونده کاملا آزاد است که آن را بپسندد یا نپسندد کما اینکه هر دوی این سلائق در میان مخاطبان عادی و نیز اهل فن قابل مشاهده است اما این نکته را نباید از نظر دور داشت که خواندن در کنار نواختن قطعه به لحاظ بافت پلی ریتمیکی که ایجاد می.کند که بسیار دشوار است و نیاز به تسلط بسیاری را بر ریتم.های ادواری می.طلبد که به خوبی در آثار لطفی مشهود است.

به هر روی آلبوم هزارمضراب را مانند سایر آثار تکنوازی.های لطفی باید شنید و آموخت.

ایلاویو عرفان

مرسي عزيزم.

مرسي

حمید سمندریان کارگردان نامدار تئاتر ایران که مدتی بود از بیماری سرطان کبد رنج می‌برد، صبح روز پنجشنبه 22 تیرماه در سن 81 سالگی در منزل خود چشم از دنیا فروبست.

این اتفاق در حالی افتاد که هم...راهان و شاگردان همیشگی‌اش تصمیم گرفته بودند برای بهتر شدن حال استادشان، بار دیگر اجرای نمایش «بازی استریندبرگ» را که او سال‌ها پیش به صحنه برده بود با همان بازیگران قبلی یعنی هما روستا، رضا کیانیان و پیام دهکردی پاییز امسال به صحنه ببرند و حتی بخشی از تمرینات اولیه این نمایش نیز در منزل شخصی او آغاز شده بود.

سمندریان که در تمام این سال‌ها حسرت اجرای «گالیله» را با خود داشت، آخرین‌بار در سال 1389 سرگرم ترجمه و کار بر روی این نمایشنامه‌ی معروف برتولت برشت بود و قصد داشت اواسط تیرماه همان سال گروه بازیگران این نمایش را مشخص کند تا براساس توافقات انجام‌شده با شهرداری تهران، «گالیله» را از بهمن سال 89 تا اردیبهشت 90 در تماشاخانه‌ ایرانشهر به صحنه ببرد، اما این آرزو هرگز محقق نشد.

حمید سمندریان متولد اردیبهشت ماه 1310 بود. شروع فعالیت‌های تئاتری او در حین تحصیل در دوره‌ی متوسطه با حضور در کلاس‌های تئاتر و هنرپیشگی اساتیدی چون حسین خیرخواه، شباویز و نصرت کریمی زیر نظر عبدالحسین نوشین بود.

او پس از اتمام دوره‌ دبیرستان به اروپا سفر کرد و در آلمان دوره‌ مهندسی شوفاژ سانترال را در دانشگاه صنعتی برلین گذراند، اما بعد از آن به کنسرواتور عالی موسیقی و هنرهای نمایشی هامبورگ وارد شد. برخورد با تئاتر آن‌قدر برایش گسترده بود که طی شش سال به صورت آکادمیک تحت آموزش «ادوارد مارکس» که یکی از استادان برجسته‌ تئاتر بود، اصول و مبانی کارگردانی و بازیگری را آموخت و همزمان در آلمان به صورت حرفه‌ای مشغول به کار شد.

سمندریان پس از پایان این دوره به دعوت اداره‌ هنرهای نمایشی دراماتیک اداره‌ی کل هنرهای زیبای کشور به ایران بازگشت و نمایشنامه‌ «دوزخ» را در تالار همین اداره به روی صحنه برد و فعالیت‌های خود را به شکل پیوسته در عرصه تئاتر ادامه داد.

تاسیس کلاس‌های آزاد بازیگری و کارگردانی از دیگر اقدامات جدی مرحوم سمندریان بود که تا آخرین روزهای عمرش ادامه داشت و به واسطه‌ آن هنرمندان درجه یکی همچون عزت‌اله انتظامی، گوهر خیراندیش، رضا کیانیان، میکاییل شهرستانی، احمد آقالو، کیومرث مرادی، پرویز پورحسینی، گلاب آدینه، مهدی و ناصر هاشمی، آتش تقی‌پور و ... را تحویل جامعه هنری داد.

کارگردانی و اجرای تئاترهای ماندگاری چون «ملاقات بانوی سالخورده»، «دایره‌ گچی قفقازی»، «ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی»، «مرغ دریایی»، «بازی استریندبرگ»، «کرگدن» و ... در کارنامه هنری او به چشم می‌خورد...

روحش شاد و يادش گرامي....

روحش شاد