غصه ؟ من؟

كفتر كشته پروندن نداره
رو خاك و خونها كشوندن نداره
كفتر كشته پروندن نداره
كتاب كهنه كه خوندن نداره
داره از تنهايي گريه‌ام مي‌گيره
توي اين شهر ديگه موندن نداره

داره از تنهايي گريه‌ام مي‌گيره
توي اين شهر ديگه موندن نداره

كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم
كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم

مرغ پر بسته كه كشتن نداره
وقتي كشتي ديگه گفتن نداره
از يه دريچه تاريك و سياه
پاي پير و خسته ديدن نداره

اگه تو باغچه فقط يه گل باشه
گل اون باغچه كه چيدن نداره
هردرختي كه يه روزي پير مي‌شه
اون رو از ريشه سوزوندن نداره

كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم
كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم

فصل مردن واسه من كي ميرسه
وقت پرواز من از اين قفسه
از من دربدر اينجا چي‌مي‌خواي بگيري
اگر كه مقصد نفسه

بوي گل هم مثال اطلسي نيست
حرفهاي من مثله حرف كسي نيست
شعر من حرف قشنگ رفتنه
حرف حق تا دنيا دنياست گفتنه

كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم
كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم

كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم
كي مي‌شه كه من و تو ما بشيم و رها بشيم

استاد فرهاد فخرالدينيه بزرگ و دوست داشتني... زنده ياد استاد پرويز مشكاتيان... و استاد آواز ايران استاد شجريان.

ای خنیاگر «همایون مثنوی»های
دلتنگی که «نو»ی شورانگیز آوازت «آرام جان» «خلوت گزیدگان»
است. ای نغمه‌گر «بیداد»های
روزگار که «چشمه نوش» ساز صدایت «آهنگ وفا»ی
بیدلان است، ای «دستان» شیرین لهجه که از «دولت عشق»
تحریرهای دل نشینت «راز دل» به «آستان جانان» می‌برد
و «در خیال» «چهره به چهره» حقیقت می‌نشاند.
ای
ترنم دلربای باران در «شب ،سکوت و
کویر» که شاه بیت غزل‌هایت «جان عشاق» را به «یاد ایام»
دلنوازی دوست زنده می کند. در «شب وصل» که شور و «ماهور»ت «سر
عشق» باز می‌گوید ، از سوی «دل
مجنون» «دود عود» برمی‌خیزد و هر سر
اندازی که در پی گشودن «معمای هستی»
است، «رسوای دل» می کند. ای مطرب
ساز عاشقان، این روزها که «دل شدگان» «زیر گنبد مینا» در
انتظار «پیام نسیم» مهرورزی‌اند، و «جان جان» دلدادگان، چشم
به راه «سرو چمان» بهار بهروزی است، مگو که «زمستان است» ،
نغمه‌ای سر کن از «انتظار دل» تا با رشته «پیوند مهر» به «سپیده»
آرزوها چشم بگشایم و همنوا با حنجره آتشین تو محبوب را
بخوانیم که «بی تو به سر نمی‌شود» و
باقی را «عشق داند».