گفتم اشتباه شده ها

با سرعت مناسب از كوچه علي چپ عبور كنيد

انقدر غمو دیدم برای من شخصا دیگه کلمشم خنده دار شده

مَردان‌ بی‌کارِ بسیاری‌ در همین‌ لحظه‌، با تخته‌ پاره‌ها برای‌ خود پارویی‌ می‌سازند تا صبح‌ فردا در کوچه‌ها جار بزنند که‌: بَرف‌پارو می‌کنیم‌! کسانی‌ که‌ بام‌ بیش‌ دارند طاقت‌ پارو کردن‌ برف‌ بیش‌ را ندارند وَ این‌ مَردان‌ بی‌بام‌ دوره‌گرد هَم‌ برای‌ همین‌ پارومی‌سازند! غروب‌ فردا که‌ با دست‌های‌ تاول‌ زده‌ی‌ سوخته‌ از سرما به‌ سمت‌ بی‌خانه‌مانی‌ خود برمی‌گردند، در جیب‌هاشان‌ پولی‌هست‌ که‌ می‌دانند تا برف‌ بعدی‌ کفاف‌ گُرسنه‌گی‌ را نمی‌دهد!
این‌ مَردان‌ نیز برف‌ را دوست‌ ندارند! برف‌ برایشان‌ تنها ممّر درآمدی‌ست‌! مانندِ سپورها! سپورها هم‌ مثل‌ تمام‌ آدم‌های‌ دیگرزباله‌ را دوست‌ نمی‌دارند، امّا نان‌ فرزندانشان‌ را باید با دست‌ زدن‌ به‌ این‌ کیسه‌های‌ سیاه‌ متعفّن‌ به‌ دست‌ آورند...
ولی‌ در همین‌ دَم‌، در همین‌ لحظه‌ کودکی‌ پس‌ پنجره‌ی‌ اتاق‌ خود نشسته‌ است‌! دستانش‌ از ضربه‌های‌ خط‌کش‌ معلم‌خون‌مُرده‌اَند! مشق‌هایش‌ ننوشته‌ وُ درس‌هایش‌ نخوانده‌، برف‌دانه‌ها را شُماره‌ می‌کندُ رؤیای‌ تعطیلی‌ مدرسه‌ می‌بیند! رؤیای‌برف‌بازی‌ سُر خوردن‌ آدمک‌برفی‌ بزرگی‌ را که‌ فردا خواهد ساخت‌! به‌ چشمش‌ هَر دانه‌ی‌ برف‌ معجزه‌یی‌ست‌ که‌ رسیدن‌ به‌خط‌کش‌ جریمه‌ را وقفه‌یی‌ می‌اندازد! او برف‌ را با تمام‌ِ وجود دوست‌ داردُ من‌ می‌دانم‌ که‌ این‌ برف‌ تا صبح‌ خواهد باریدُ آب‌نخواهد شُد! پَس‌ برایت‌ می‌نویسم‌ که‌ به‌ اندازه‌ی‌ تمام‌ برف‌دانه‌ها دوستت‌ می‌دارم‌! دانه‌های‌ پنبه‌یی‌ که‌ امشب‌ بر سَرِ کودکان‌گُرُسنه‌ وُ گُربه‌های‌ ولگردُ کیسه‌های‌ زباله‌ وُ بام‌های‌ بزرگ‌ می‌بارند، گواه‌ علاقه‌ی‌ من‌ نسبت‌ به‌ تو هستند! علاقه‌یی‌ که‌ پایان‌ندارد!
به‌ این‌ عشق‌ اعتماد کن‌!
فردا تمام‌ مدارس‌ دنیا تعطیلند...

گزيده از متن :

این‌ دانه‌های‌ سفیدِ منجمدی‌ که‌ پنبه‌وار از آسمان‌ بَر سَرشان‌ می‌اُفتند، جُز مرگ‌زودهنگام‌ تعبیرِ دیگری‌ ندارند! مَردان‌ بی‌کارِ بسیاری‌ در همین‌ لحظه‌، با تخته‌ پاره‌ها برای‌ خود پارویی‌ می‌سازند تا صبح‌ فردا در کوچه‌ها جار بزنند که‌: بَرف‌پارو می‌کنیم‌! کسانی‌ که‌ بام‌ بیش‌ دارند طاقت‌ پارو کردن‌ برف‌ بیش‌ را ندارند وَ این‌ مَردان‌ بی‌بام‌ دوره‌گرد هَم‌ برای‌ همین‌ پارومی‌سازند! غروب‌ فردا که‌ با دست‌های‌ تاول‌ زده‌ی‌ سوخته‌ از سرما به‌ سمت‌ بی‌خانه‌مانی‌ خود برمی‌گردند، در جیب‌هاشان‌ پولی‌هست‌ که‌ می‌دانند تا برف‌ بعدی‌ کفاف‌ گُرسنه‌گی‌ را نمی‌دهد!