چی میگه شیطونه پدر سوخته هااا؟

زن جواني با دختربچه چهار، پنج ساله‌اش عقب تاكسي نشسته بودند. دختربچه يك بسته پفك در دست داشت و همان طور كه تند تند پفك‌ها را مي‌خورد مدام به مادرش مي‌گفت: «تشنمه.»

زن جوان كلافه گفت: «تو كه تشنته اقلا اين وامونده رو نخور كه تشنه‌تر نشي.»

مرد ميانسالي كه جلوي تاكسي نشسته بود به من كه حواسم شش‌دونگ به دختربچه و مادرش بود، گفت: «جناب، بسه ديگه.»

پيرمرد به راننده گفت: «با مني؟»

مرد گفت: «نخير، با اين آقام كه هر هفته سوار تاكسي ميشه كه سوژه پيدا كنه.»

گفتم: «من؟»

مرد گفت: «بله، پس كي؟... برادر من بسه ديگه چقدر مي‌خواي تو اين تاكسي بشيني؟ بسه... تمومش كن... از تاكسي پياده شو، برو بيرون، برو يه ذره راه برو، يه ذره نفس بكش، زندگي اون بيرونه...». حال و حوصله اين حرفارو نداشتم براي اينكه بحث كوتاه شود گفتم: «چشم... حق با شماست.»

به راننده گفتم: «ببخشيد من همين جا پياده مي‌شم.»

راننده كنار خيابان ايستاد. دستگيره را گرفتم كه در را باز كنم اما در باز نمي‌شد. هرچه فشار دادم در باز نشد، راننده به مردي كه جلو نشسته بود، گفت: «اين در گاهي گير مي‌كنه... ميشه شما يه زحمتي بكشين از بيرون در رو براي ايشون باز كنين.» مرد غرولندكنان خواست پياده شود ولي درِ جلوي تاكسي هم باز نشد.

راننده كه تعجب كرده بود گفت: «الان درستش مي‌كنم...» اما درِ سمت راننده هم باز نشد و او نتوانست پياده شود كه چيزي را درست كند. زن جوان كه كمي ترسيده بود با نگراني درِ سمت خودش را امتحان كرد. آن در هم باز نمي‌شد. خواستيم شيشه‌ها را پايين بكشيم، شيشه‌ها هم پايين نمي‌آمد...

ماموران آتش‌نشاني كه رسيدند از بالاي شيشه جلو كه سرش پايين بود گفتند: «چشماتونو ببندين تا شيشه‌ها را بشكنيم.» چشم‌هايمان را بستيم اما شيشه‌ها شكسته نمي‌شد. عده زيادي با سنگ و چوب و آهن به جان شيشه‌هاي ماشين افتادند ولي شيشه‌ها نمي‌شكست.

خواستم چشمم را باز كنم تا ببينم چه خبر است ولي چشمم هم ديگر باز نمي‌شد، چشم هيچ كدام‌مان باز نمي‌شد، فقط از بيرون همهمه مردم را مي‌شنيديم و صداي دختربچه كه مدام داد مي‌زد: «تشنمه.... من تشنمه.».../.