بای بای عسیم..........

این روزها دلم فریاد می خواهد ...رهایم نمی کند وسوسه ی اینکه چشم هایم را ببندم ...دهانم را باز کنم ...و هوار بکشم مقابل چشمان مبهوت مردمان خنجر به دستی که بی آنکه از دلم ...از دلت ...چیزی بدانند ، شمشیرهاشان را از رو بسته اند ...،

من نه حجم این دروغ را می فهمم و نه سنگینی این همه ریا را ... و واقعا" نمیفهم که چرا کلامها اینقدر بی ثبات شده اند و همین ها که پیش رویم دلداری ام می دهند و ظاهرا" تاییدم می کنند در دور هم نشینی های محافل زنانه وارشان ، من و بقول خودشان رسوایی ام را با آب و تاب برای هم تعریف میکنند ...گوشه ی لبی می گزند ... استغفرالله یی می گویند ...آیه ای ...حدیثی ...حکمی ...

و من چقدر چندشم می شود از کراهت تصویر هیبت واقعی آنها که گناهکارم می دانند اما گناه از تمام لبخندهای ناشی از لذت غیبت کردنشان میبارد ...

می دانی ...دلم نمی گیرد از آنها که از درونمان بی خبرند و راحت مانور می دهند، نه روی تمام آنچه کردیم ، که در اصل روی آنچه به نظر می رسد ...
دلم از آنهایی گرفته که حقیقت را جزء به جزء می دانند و غرض ورزانه برای سرپوش گذاشتن روی اعمال کریه شان و برای تخلیه کینه توزیهاشان چه سفسطه ها نمی بافند و چه داستان ها سر هم نمی کنند ...

دلم یک لحظه میلرزد ... از بی رحمی های بی مجازات ...از پرسش های شماتت بار ....از قضاوت های بی منطق ...از آدمهای نان به نرخ روز خور ...

و باز هم هیچ نمی گویم که به قول تو : "بگذار هرچقدر می خواهند کوچک باشند ، نگذار تصمیم های بزرگ زندگیمان از ترس تکان لبان جویده شده ی آنها که هرلحظه آماده ی پخش خبری تازه از شکست ها ی دیگرانند متزلزل شود که آنچه آنها شکست می نامندش برای من و تو عین پیروزی ست "

و من با ایمانی راسخ تر از قبل به تو سکوت می کنم ...نمی خواهم تمام عمر مستغرق در فوبیای بیمارگونه حرف مردم گفتن ها هیچ نفهمم از این جدال زندگی مانند ...می خواهم جلوی نگاه های عتاب آمیز همه ی آنهایی که گناهکارمان می خوانند دست هایت را در دست هایم بگیرم و فریاد بزنم :

من بخاطر تاوان این که شما سرکشی اش می نامید همه گونه ملامتی از خلق عالم تحمل می کنم و به جان می خرم...من همه ی اين تهمت ها و لعنت های عالمیان را بر آن ملامت و دنيای چند رنگ فرشتگانگانتان ترجيح داده ام ...بهشتتان ارزانی خودتان باد ...من جهنمی ام ....!

خوبم ! امیدوارم تو هم خوب باشی !

خبری نیست ! جز دوری شما

بعد از پایان تحصیلاتش برای ارشاد و راهنمایی مردم به محل زندگی‌اش بازگشت.
چند ماهی در کسوت روحانیت به مردم خدمت می‌کرد،
تا اینکه زنی برای پرسش مساله‌ای که برایش پیش آمده‌بود پیش وی می‌رود.
از وی می‌پرسد «فضله‌ی موشی داخل روغن محلی که حاصل چند ماه زحمت و تلاش‌ام بود، افتاده است، آیا روغن نجس است؟»
او با وجود اینکه می‌دانست روغن نجس است، ولی این را هم می‌دانست که حاصل چند ماه تلاش این زن روستایی، خرج سه چهار ماه خانواده اش را باید تامین کند؛
به زن گفت نه، همان فضله و مقداری از اطراف آنرا در بیاور و بریز دور، روغن دیگر مشکلی ندارد.
بعد از این اتفاق بود که او علی‌رغم فشار اطرافیان، نتوانست تحمل کند که در کسوت روحانیت باقی بماند.
این اقدام به طرد وی از خانواده نیز منجر شد.
می دانید این مرد که بوده.. ؟
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

مرحوم حسین پناهی ..... روحش شاد

مرسی فافا