دستت را به من بده
نترس
با هم خواهیم پرید
حضور و حیات و حوصله ی من از تو
درد و بلا و بی کسی های تو از من

چشمانت را براي زندگي مي خواهم
اسمت را براي دلخوشي مي خوانم
دلت را براي عاشقي مي خواهم
صدايت را براي شادابي مي شنوم
دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم
عطرت را براي مستي مي بويم
خيالت را براي پرواز مي خواهم
و خودت را براي پرستش

او که میرود، نمی داند

اما او که بدرقه میکند می داند

کاسه ی آب معجزه نمیکند...

چقدر سخته وقتی عشقت دلش بگیره سرشو با گونه های
خیس بزاره رو شونه هات توهم با بوسه رو گونهاش دلداریش
بدی انگاری کوه نمک رو زخماته.مثه وقتیه که هوا ابریه دلت
می خواد بارون بیاد اما نیادبعدش خودت به جای آسمون گریه کنی ...
عزیزم اشکایه زلالت مثله دونه هایه الماس تیزو برندس که
رو قلبه شیشه ایم لیز میخوره و خراش میده تو نمی دونی
اشکات چقدرشوره نمی دونی چه سوزشی داره زخمام
وقتی گریه می کنی
گل من بخند و بهاریم کن
بی تو خزونم خزونی که بهار نداره .

نه از آشنایان وفا دیده ام نه از باده نوشان صفا دیده ام
ز نامردیها نرجند دلم که از چشم خود هم خطا دیده ام
به خاکستر دل نگیرد شراب من از برق چشمی بلا دیده ام
وفای تو را نازم ای اشک غم که در دیده عمری تو را دیده ام
طبیبا مکن منعم از جام می که درد درون را دوا دیده ام
حریم خدا شو چه شبها دلم که خود را ز عالم جدا دیده ام
از آن رو نریزد سرشکم به چشم که در قطره هایش خدا دیده ام