چقدر سخته وقتی عشقت دلش بگیره سرشو با گونه های
خیس بزاره رو شونه هات توهم با بوسه رو گونهاش دلداریش
بدی انگاری کوه نمک رو زخماته.مثه وقتیه که هوا ابریه دلت
می خواد بارون بیاد اما نیادبعدش خودت به جای آسمون گریه کنی ...
عزیزم اشکایه زلالت مثله دونه هایه الماس تیزو برندس که
رو قلبه شیشه ایم لیز میخوره و خراش میده تو نمی دونی
اشکات چقدرشوره نمی دونی چه سوزشی داره زخمام
وقتی گریه می کنی
گل من بخند و بهاریم کن
بی تو خزونم خزونی که بهار نداره .

نه از آشنایان وفا دیده ام نه از باده نوشان صفا دیده ام
ز نامردیها نرجند دلم که از چشم خود هم خطا دیده ام
به خاکستر دل نگیرد شراب من از برق چشمی بلا دیده ام
وفای تو را نازم ای اشک غم که در دیده عمری تو را دیده ام
طبیبا مکن منعم از جام می که درد درون را دوا دیده ام
حریم خدا شو چه شبها دلم که خود را ز عالم جدا دیده ام
از آن رو نریزد سرشکم به چشم که در قطره هایش خدا دیده ام

دستت را به من بده
نترس
با هم خواهیم پرید
حضور و حیات و حوصله ی من از تو
درد و بلا و بی کسی های تو از من

دیروز به دیدنم آمده بودی با یک دسته گل سرخ
نگاهی مهربان ، همان نگاهی که سالها آرزویش را داشتم
و تو از من دریغ میکردی
گریه کردی و گفتی دلم برایت تنگ شده
و من فقط نگاه میکردم
وقتی رفتی
اشکهایت سنگ قبرم را خیس کرده بود
. . .