خادمه ي اباعبدالله عظم الله اجورنا !

تعجب کیه آیا؟

بای گلپری

چوپانـی گلـه را بـه صحـرا بـرد و در مسيـر بـه درخـت گـردوی تنومنـدی رسیـد.
از آن بـالا رفـت و بـه چیـدن گـردو مشغـول شـد که ناگهـان گردبـاد سختـی در گـرفت ، خـواست فـرود آیـد ، ترسیـد.
بـاد شاخـه ای را کـه چوپـان روی آن بـود بـه ایـن طـرف و آن طـرف می بـرد.
دیـد نزدیـک است کـه بیفتـد و دسـت و پـایش بشکنـد.
در حـال مستاصـل شـدن بـود كـه ناگهـان از دور بقعـه امامـزاده ای را دیـد و گفـت:
ای امـام زاده گلـه ام نـذر تـو ، از درخـت سالـم پاییـن بیایـم.
قـدری بـاد سـاکت شـد و چوپـان بـه شاخـه قـوی تـری دست زد و جـای پایـی پیـدا کـرده و خـود را محکـم گـرفت.
و خطـاب بـه امامـزاده گفـت:
ای امـام زاده خـدا راضـی نمی شـود کـه زن و بچـه مـن بیچـاره از تنگـی و خـواری بمیـرند و تو همـه گلـه را صـاحب شـوی...
نصـف گلـه را بـه تـو می دهـم و نصفـی هـم بـرای خـودم...
قـدری پاییـن تـر آمد. و وقتـی کـه نزدیـک تنـه درخـت رسیـد گفـت:
ای امـام زاده نصـف گلـه را چطـور نگهـداری خواهـي نمـود؟
آنهـا را خـودم نگهـداری می کنـم در عـوض کشـک و پشـم نصـف گلـه را بـه تـو می دهـم.
وقتـی کمـی پاییـن تـر آمـد گفـت:
بالاخـره چوپـان هـم کـه بی مـزد نمی شـود کشـکش مـال تـو ، پشمـش مـال مـن بـه عنـوان دستمـزد.
وقتـی باقـی تنـه را سُـرخـورد و پـایش بـه زمیـن رسیـد نگاهـی بـه گنبـد امامـزاده انـداخت و گفـت:
مـرد حسابـی چـه کشکـی چـه پشمـی؟
مـا از هـول خودمـان یـک غلطـی کـردیم.
غلـط زیـادی کـه جریمـه نـدارد.

شبت قشنگ گلپری

داشتم میرفتم برم ؛ دیدم گرفت نشست ، گفتم بذار بپرسم ببینم میاد ، نمیاد، دیدم میگه نمیخوام بیام، بذار برم بگیرم بخوابم

و این شد بیستا فعل

که اعتبار #می تویی #تو ساقی

نوش جونت ...