هیچ کس مثل من حرف هایت را مهربان نمی فهمد... هیچ کس به اندازه ی من نگران دنیایت نیست... هیچ کس به اندازه ی من انتظار صدایت را نمی کشد... هیچ کس به اندازه ی من در تک تک نفس هایش حضورت را لمس نمی کند... و هیچ کس به اندازه ی تو حوالی زندگیم پرسه نمی زند... باور کن مرا...

در گوشه ای ، تنهای تنها و خسته از این دنیا ....

دوباره این دل بهانه میگیرد و درد دلتنگی را در دلم بیشتر میکند.....

عزيزم دركت ميكنم موقع ي امتحان آدم كرم ميره تو جونش كه تو فيس بوكو دنبالر بره اما 1 مين نره پاي درسش تازه اينجا هم كه مياد همش اضطرب داره

‏