فکر میکردم خجالت زده ام.... از روز و روزگارم! اما برای نشستن و گریستن برای روز و روزگارم زیاد وقتی ندارم. بعد از اون بی عفتی ها اگه بخوام بشینم و فقط حسرت بخورم و درد بکشم این لحظه هام رو از دست میدم! این لحظه هایی که برای جبران به من عطا شده. فقط کافیه برای هر قدمی که برمیدارم یه نیت قربت الی الله حواله بدم و یک یا علی بگم! آخه هرچی گناه ما بزرگ باشه بخشش خدا بزرگتره. این متن رو ننوشتم تا هر بزرگواری که اون رو خوند منو تحسین و تمجید کنه! هرچند موجباته دلگرمیه دعای شما عزیزان. در واقع به اشتراک گذاشتنش تنها به این خاطر اتفاق افتاد که نگاهه پر تردیدی که احیانا از اون گذشت بدونه ممکنه چقدر بخشش خدا بی اندازه باشه! برگردید... جانه مادرمون زهرا برگردید... این درگه جای ماست! مارو ناز میخرند و ناز میکشند.... تا دیر نشده برگردید! در خانه اگر کس است... یک حرف بس است!