روزی شیخ به همراه چند تن از مریدان غنی و مایه دارش حوالی میدان کاج مشغول دور دور بودندی.
تیپ خفن شیخ باعث جلب توجه دافان حاضر در محفل دور دور شده بود.
به ناگه چشم مبارک شیخ به ( دافی اسمی ) افتاد!
پس شیخ شیشه برقی اتومبیل مرید را پایین بداد و چشمکی عارفانه و از خلوص دل به دخترک حواله نمودندی!
دخترک خنده ملیحی به شیخ نثاره کرد!

در کمال نا باوری شیخ از دادن نمره تلفن خویش اجتناب نمودی !
مریدان خشتک بر کف ماندند که ای یاور قلوب ما ، ای قدس الخشتک !کار را آن بکرد که تمام بکرد!
چه حکمتی در ندادن نمره تلفن بودندی ک ما همچون آفتاب پرست از آن جاهلیم !؟
شیخ شیشه را بالا بداد و صدای ضبط را که آهنگ ( ناری ناری ناری !) بود را کم نمود .
و پاسخ بداد
آن داف اسمی ، از برای ماشین مرید بر ما خنده زد .
که اگر فردا با پیکان 67 گوجه ای خسته ی خودمان او را بیرون ببریم تازه هویت واقعیش معلوم میشود!
مریدان چو این سخن بشنیدند ، به ترتیب حروف الفبا از ماشین پیاده بگشتی و دست بر سر زنان و کلاغ پر کنان تا اتوبان صدر رفته و از خروجی اول وارد خیابان شریعتی شدندی و از پل رومی به قیطریه رسیدندی و در این حلقه تا ابد باقی ماندند ...

هیچی فقط دیگه از این حرفا بهش نزن ...

مچکر مال ه المان هم

عطی لایکی ....= همون حرفایی که بابات گفت

کفاسصط

برا من ک کاربرد نداره برا بیشتر دنبالریا میگم

..