چشمام دارن نم ناک میشَن ، ابرو هام منقبض ،

بغضم داره میشکنِ ، تو نیستی ..

دستام توی سردی خودشون رها میشن ، چشمام هنوز نمناک ..

خدا گریه اش میگیره ، پنجره خیس !

بیرون توی چمنِ حیاط ِ خیسُ میبینم ، میز و صندلی دو نفره انگار منتظر ما دوتان ، دستام هنوز سرد ..

میام زیرِ بارون ِ خدا ، یادِ تو می اُفتم ، اون چترت ، لبخندت ،

اولین قطره پایین میاد ، دستام ، هنوز گرمیِ دستاتُ روی اون میزو صندلی دونفره انتظار می کشن !

مــآخذ: [لینک]

.:. مـــــــقــــدمـــه .:.
در سحرگاه يك روز سرد زمستاني ، كواك كواك هايي كه در هنگام كوچ از سايرين جلو افتاده بودند ، بر روي پشت بام كلبه اي چوبي فرود آمدند ، تا تا رسيدن سايرين ، خستگي اين سفر را از تن خود بربيفكنند !
در همين هنگام صداي گريه بچه اي فضاي خانه را پر كرد و پشت بام را به لرزه در آورد !!!
كواك كواك ها شروع به رقصيدن بر روي سقف كردند ، صداي رقص و پايكوبي از خانه بلند شد ، آن زن و مرد پس از سال ها صاحب فرزندي شده بودند .

.:. يك سال بعد ، دهكده شان پينگ .:.

كواك كواك هايي كه به موقع رسيده بودند ، به كوچ خود ادامه دادند : ...


.:. دو سال بعد ، همان جا !.:.

سيل شديد همه خانه ها را در هم كوبيده بود .
الوار ها و وسايل خانگي بر روي آب به چشم مي خورد ! همه اهالي دهكده جان خود را از دست داده بودند ...
سكوتي سنگين بر همه جا حكمفرما شده بود ، كه ناگهان صداي گريه اي آشنا آن را بر هم زد و توجه دسته اي از كواك كواك ها كه از كوچ عقب افتاده بودند ، به خود جلب كرد .
در گوشه اي از آب سطل قرمز رنگي را ديدند كه كودكي در آن گريه مي كند ، يكي از كواك كواك ها با نوك ، او را از پيرهنش گرفت و همراه بقيه به شمال كوچ كرد .

آن كودك در نزد صاحب كواك كواك ها ، استاد سين جينگ ناكازاكي تعليم يافت ؛ در چهار سالگي الفبا را از حفظ بود ، در پنج سالگي كونگ فو را به اتمام رساند و مقام استاديش را دريافت كرد ، در شش سالگي سبك پنجه هاي آهنين گربه همساده را به نام خودش ثبت كرد ، كمي بعد استاد مُرد و او خود را دوباره به دست آب سپرد و آب او را به سوي دهکده ی دنبالر آورد ، فنچ / فریبایِ کوچکِ غصه را !

‏‎‎