به چشمات قسم : ) بانوی افسرده ی ِ من

درد ِ بی درمون نه !!
درمونی دارم که دردش رو گم کردم . . . چشمهات رو باز کن و دوباره بگیر از من / خود آزاری ؛ عادت ِ عاشق هاست

صدایم کن...

کمی هم بخند و آب بریز بر مردانگی ِ تمام شده ی ِ من / بانو

تمام سال من بی تو پر از سوز زمستونه

صدای خنده رو هیچکس نمی شنوه از این خونه

تو رفتی و نگاه من یه دریا درد و غم داره

یکی انگار توی سینه ام گل یاءس داره میکاره

بی تو قلب جهنم هم مثل خونه واسم سرده

با اون حالی که تو رفتی محال بازی برگرده

دارم یخ میزنم بی تو تا فرصت هست آخه برگرد

تو این سرمای تنهایی نمی شه حفظ ظاهر کرد

جای خالی تو داره همه دنیــا مو میگیره

بی تو آسون ترین کارا واسم سخت و نفس گیره

بی تو همصحبت شب هام همین چهار دونه دیواره

بی تو این سقف هم سقف نیست ازش دلتنگی میباره

منیره حسینی