بده به دست من این ‌بار بیستونها را
که این‌چنین به تو ثابت کنم جنونها را

بگو به دفتر تاریخ، تا سیاه کند
به نام ما همه سطرها، ستونها را

عبور کم کن از این کوچه‌ها، که می‌ترسم
بسازی از دل مردم کلکسیونها را...

منم که گاه به ترکِ تو سخت مجبورم...
تویی که دوری تو شیشه کرده خونها را

میان جاده بدون تو خوب می‌فهمم
نوشته‌های غم‌انگیز کامیونها را!

از چهره طبیعت افسونکار
بر بسته ام دو چشم پر از غم را
تا ننگرد نگاه تب آلودم
این جلوه های حسرت و ماتم را
پاییز ای مسافر خاک آلوده
در دامنت چه چیز نهان
داری
جز برگهای مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری
جز غم چه میدهد به دل شاعر
سنگین غروب تیره و خاموشت ؟
جز سردی و ملال چه میبخشد
بر جان دردمند من آغوشت ؟
در دامن سکوت غم افزایت
اندوه خفته می دهد آزارم
آن آرزوی گمشده می رقصد
در پرده های مبهم
پندارم ...

@✔کتــ☾ــے ...

خو كتى اون مى خواست غذاى منو بخوره

چرا همیشه این هفتو چاهار پیشه هم میان؟ دقت کن، همیشه همینه
حرص دراره

ميتونن اما باپست نه ديدگاه ...ممنونم/35/