محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت

مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست

گفت مستی زان سبب افتان و خیزان می روی

گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست

گفت می باید تو را تا خانه قاضی برم

گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست

گفت تا داروقه را گوییم در مسجد بخواب

گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت دیناری بده پنهان و خود را وا رهان

گفت کار شرم کار درهم و دینار نیست

گفت آنقدر مستی زهی از سر بیافتادت کلاه

گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست

گفت باید حد زنند، هشیار مردم، مست را

گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست