حکایت من حکایت همان بی نوایی است که شب ها زیر دوش اب سرد بی صدا رها می کند بغض زخم هایش را و همه می گویند چه اسان فراموش کرد...چه اسان خندید!

من كه باز آمده ام تا بشوم فرهادت
زير آن چتـــــــــــر پريــــشان رها در بادت
دست يك خواب چه آرام تكان مي دادت
آنقـــــدر وسوسه ريزي كه خواهم عمرا"
كرده از عاطفه و عشق و عطش ايجادت
تو همان قله كه فتحت نكنند غير از من
من كه باز آمده ام تا بشـــــــوم فرهادت
گل شو غنچه ي نشكفته ي من كاين پائيز
در كميــــــن است كه از ريشه كند بنيادت
اينك اي دوست كه در هستي من مي پيچد
مثـــــــل يك شعــــــر رها در همه سو فريادت
آن زماني نرســــــــد بخت زمــــــــــن برگردد
يك به يك خاطـــــــره هامان بــــرود از يادت...

چي بگم

این بی‌ریشان که سغبهٔ سیم و زرند
در سبلت تو به شاعری که نگرند
زر باید زر که تا غم از دل ببرند
ترانهٔ خشک خوبرویان نخرند

نمی گذاشتم به آسانی دلم را ببرد اگر می دانستم بعد از او

زندگی کردن

چقـــــــدر دل می خواهد..........

منم حسشو ندارم
خیلی دلم میخواد به عکست گیر بدم

وقت رفتن است

همه وسائل را جمع کردم

به جز صندلی تو

شاید وقتی بر می گردی

خسته باشی........

اگــــــــــر تو ترک خـــــــــــــورده ای بدان که من شکسته ام...! میفهمم درد تو.....