بر کام دل به گردش ایام دل مبند
کاین چرخ کج مدار نه بر آرزو رود

آن کس که سر به جَیب قناعت فرو نبُرد
بگذار تا به چاه مذلّت فرو رود

از بهر دفع غم به کسی گر بری پناه
هم غم به جای مانـَد و هم آبرو رود

آن آبرو چو جوی بوَد، رنج و غصه،سنگ
سنگش به جای مانـَد و آبش ز جو رود

ای گل! به دست مال ِ هوس پیشگان مرو
مگذار تا زدست تو این رنگ و بو رود

کردیم هر گناهی و از کرده غافلیم
ای وای اگر حدیث گنه رو به رو رود

امروز رو نکرد به درگاه حق، «سنا»
فردا به سوی درگه او با چه رو رود؟

جلال الدین همایی

این حالا یهنی چی؟؟

یادش به خیر ...

چیو ؟