مهشاد
دلم دوباره کمی هوای گفتن کرد و باز پیچک شعرم شراره بر تن کرد، هنوز فصل نگاهم نرفته بود انگار، دلم برای همیشه هوای رفتن کرد. ب.ش
مهشاد
خدایا به فرشتگانت بسپار در لحظه لحظه نیایش خویش، دوستان مرا از یاد نبرند
مهشاد
به خدا تا اندازه ی امیدوار باش که جرات گناه کردن پیدا نکنی، و از اون تا اندازه ی بترس که از رحمت اون ناامید نشوی
مهشاد
خداوندا دستانم خالیست، قلبم پر از آرزوهای دست نیافتنیست، یا دستانم را توانا ساز، یا درونم را از آرزوهای دست نیافتنی تهی ساز
مهشاد
اشتباهات انسان در ابتدا رهگذرند، سپس میهمان میشوند و بعد صحابخانه!
مهشاد
دائم شکر گذار خدا باشیم که: شاید بدترین شرایط زندگی ما، برای دیگران آرزو باشد
مهشاد
دوستی مدتش مهم نیست، دوامش مهمه؛ دوری و نزدیکیش مهم نیست، یادش مهمه
مهشاد
هر کسی چیزایی رو که شما میگین میشنوه، ولی دوستان به حرفهای شما گوش میدن، اما بهترین دوستان حرفایی رو که شما نمیگین میشنون
مهشاد
میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است، آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد
مهشاد
به ندرت به آنچه که داریم می اندیشیم، در حالی که پیوسته در اندیشه چیزهایی هستیم که نداریم
مهشاد
چهره هیچکس دست خودش نیست … پس هیچگاه از آن ایراد نگیرید … همه زیبا هستند … اما هر کسی قادر به دیدن آن نیست
مهشاد
دلم خیابانی میخواهد هزار طرفه به سوی خانه تـــــــو !
مهشاد
برای خـودت زندگی کن برای دیگری زندگی باش . . .
مهشاد
صبورانه در انتظار زمان بمان، هر چیز در زمان خود رخ می دهد. حتی اگر باغبان، باغش را غرق آب کند، درختان خارج از فصل خود، میوه نمی دهند.
مهشاد
تنها دو روز در سال هست که نمیتونی هیچ کاری بکنی! یکی دیروز و یکی فردا . . .