مهشاد
هـــمــیــشـــﮧ نـــــﮧ ولــــﮯ گـــاهـــﮯ مــیــاטּ بوـــבטּ و خـــواســتـטּ فـ ـاصـلـــﮧ مـــﮯ اُفــتــב وقـ ـتــهــایـــﮯ هـــســت کــــﮧ کــســﮯ را بـــا تــمـــاҐ وجــــوב میخواهــــﮯ ولــــــﮯ نــــبـــــــایــــב کــنـــارش بــــاشـــﮯ ...
مهشاد
دل آدما، شیشه نیست که روی آن ” هــــــا ” کنیم بعد با انگـــشت قــــلب بکشیم و وایسیم آب شـــدنش رو تماشــــا کنیم و کیـــــف کنیم !!! رو شیشه نـــازک دل آدمـــا اگـــه قلبـــــــــی کشیدی باید مــــــــردونه پـــــــاش وایســــتی...
مهشاد
مـــــــالِ وَقتـــــــی بـــود ڪــــﮧ ســـــــاده بودم اِمــــــــروز میــــــخــــوای بـــِــری ؟؟؟ هیــــــــــــــس !!! فَقَطــ ” خــُـــداحــــــــــافِظـــ
مهشاد
بَـﻌﻀــے ﻭﻗــﺘﺎ ﻣَــﺠﺒﻮﺭے ﺗﻮ ﻓﻀــﺎے ﺑﻐﻀــﺖ ﺑـﺨﻨﺪے ﺩﻟــﺖ ﺑﮕــﯿﺮﻩ ﻭﻟـــے ﺩﻟــﮕﯿـﺮے ﻧﮑُﻨـــے ﺷــﺎﮐــے ﺑﺸــے ﻭَﻟـــے ﺷـﮑﺎﯾﺖ ﻧﮑـُﻨــــے ﮔــﺮﯾﻪ ﮐـﻨــے ﺍﻣﺎ ﻧـﺬﺍﺭے ﺍﺷــﮑﺎﺕ ﭘﯿــﺪﺍ ﺷَــﻦ.. . ﺧﯿﻠــــے ﭼــﯿﺰﺍ ﺭﻭ ﺑﺒــــــﯿﻨـــے ﻭﻟـــے ﻧﺪﯾﺪﺵ ﺑﮕﯿــﺮـے ﺧﯿﻠـــے ﺣــﺮﻓﺎﺭﻭ ﺑﺸــﻨﻮے ﻭﻟـــے ﻧﺸﻨﯿﺪﻩ ﺑﮕــﯿﺮے ! ﺧﯿﻠــــے ﻫﺎ ﺩﻟــﺘﻮ ﺑﺸﮑﻨﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻓﻘــﻂ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨـــــے ....!!!!
مهشاد
آבمـهـآ آنـقـבر زوב عـوضـ مـےشـونـב آنـقـבر زوב ڪـﮧ تـو فـرصـت نـمـےڪـنــے بـﮧ سـاعتـتــ نـگــآهــے بیـآنـבآزـے و ببیـنــے چـטּـב בقـیـقـﮧ بـیـטּ בوستــےـهــآ تـآ בشمـنــےـهـآ فـآصـلـﮧ افـتــــآבه...
مهشاد
سـَرخـوشـانـه مـیـخـَنــدَم ؛ شـوخـی مـیکنم ! و تــو نـمیـدانی ، چـقـدر سـَخـت است احساس خـَفـگے کـَردن .... پـُُشت ایـن نـقـاب لَـعـنـَتے ... !!!
مهشاد
گُفتــــــــ : مَـــرا فَــرامــوش کُـטּ اَمّـــا نَــدانستـــــ ڪـﮧ اَصــلـاً اَرزش ِ بـﮧ یــاد مـــانـدَטּ رآ نَــداشتـــــــ…!
مهشاد
شـبگردی میکنــم… صدای نفــسهایـت را از پشـت پنــجره و دیواری میشـنوم.. آسوده بخواب... نازنیــنم، تنها خانهی من اسـت که در آتـش میسـوزد...
مهشاد
افـکار عـــاشقــانـــــــــه ام آیـنــه مــی شـــــــــــود تــــــــــــــــو مــی آئـــی آن قــــدر نــــزدیـکـــــــــــــ که به فـــاصلۀ یک قـطـــره اشـکـــــــــــــ مــی بــوسمتــــــــــــــ !
مهشاد
یڪ مترسڪ פֿـریـבه امــ . . . ! عطر همیشگے اتــــ را بهــ تنشــ زבه امــ ؛ گوشهــ اطاقمــ ایستاבهــ ! בرستــ مثلــ توستــــ ؛ فقط اینڪهــ روزے هزار بار مرا از رفتنشــ نمے ترسانـב . . .
مهشاد
ایـטּ بـار دلمـ نـﮧ بـراے آدمـے نـﮧ بـراے ملـڪے نـﮧ بـراے عشقـے نـﮧ بـراے چیـزے ڪـﮧ دلمـ بـراے خودمـ تنگــ شـده ست ...
مهشاد
این آدمــــ ها نمیدانند نوشتن برای کســــیکه خواننده ی این نوشته ها نیست چقدر طاقت فرســــــا ست...!!
مهشاد
گفت : جبران میكنم ... گفتمــــ : كدام را ؟؟؟ عمر رفته را ؟ روح شكسته را ؟ دل مرده اما تپنده را ؟ من هیچ . . . تقصیر این تار موهای سپید شده چیست ؟؟؟ نگاهی به سرم كرد و گفت : وای ... خبــــر نداشتم! چــــه پیـــــر شـــدی !!! گفتمـــ : هنوز هم بر این باوری که جبران می كنی ... ؟! گفت : كــ ــدام را میتوانم جبران کنــ ـــم؟!
مهشاد
وقتی خواستن ها بوی شهوت میدهند وقتی بودن ها طعم نیاز دارند وقتی تنهایی ها بی هیچ یادی از یار با هر کسی پر میشود وقتی نگاه ها هرزه به هر سو روانه میشود وقتی غریزه احساس را پوشش میدهد وقتی انسان بودن آرزویی دست نیافتنی میشود دیگر نمی خواهمت!!! نه تو را و نه هیچ کس دیگر را . . .
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
8 
