آهای تو که به خوابی
عمیق و سرد رفتی
تو قلبا سبز موندی
اگر چه زرد رفتی
کنار خاطراتم
با تو همیشه خنده ست
طرحی که از تو دارم
شبیه یک پرنده ست

شب و روز پیش منی
تو هنوز پیش منی
تو هنوز تو سفره
دل درویش منی



هرجا که باشی خوبه
روشن و بی غروبه
غمی نداره تا هی
به قلب تو بکوبه
تو اوج هر بی کسی
همیشه سبز و زنده
بدون دلواپسی
پر بزن ای پرنده

شب و روز پیش منی
تو هنوز پیش منی
تو هنوز تو سفره
دل درویش منی

ب کل حروم شده روزآ
با این حال نمیخام برگرده عقب

مثل ابراز احساسات ب ی سنگ

این بود زندگیت؟
این بود آیندت ک دنبالش بودی؟
این بود هدفت؟
این بود همونی ک پیش خودت ساخته بودی؟
این بود جوونیات که آرزوی بچه گیت بود؟
این بود همونی تو خلوتت تعریفشو میکردیو ذوق می کردی؟
این بود؟
.
.
.
.
.

این بود؟

بخون ک فقط تو موندی..... فقط تو

بخون ک لحظه هام با صدایِ تو داره پر میشه