روزي كه از پارت ِ اول ِ تهران طهران چُرت مي‌زدم ُ يادم نميره اميرعلي، بعدش يهو رضا مياد .. شُروع ميكنه، پا ميده ترانه ها، زنده باد مي‌گه به اين عاشقانه ها!

رضا ماجراي ِ عجيبي‌ه، خودش ميخونه ديگه من چي بگم! يه سري حرفاي ِ شخصي يه ترانه‌ي ِ خُصوصي.

مث ِ عباس ِ خودمونه؛ معروفي ميگه اگه تن خرج ِ روح ميشود! رضا ميخونه روحمو میشکافم این بار، تا یکي از نو ببافم..

اين‌‍ا تكرار نميشن علي، داستان ِ فرياد زير آب ُ امشب در سر شوري دارمه!

اوووهووم ..
حرفاش با معروفی تو یه خطه ولی معروفی کجا رضا کجا!

معروفي، معروفي! هوووف داره!

اره اره ..

ماه خیلی وقت ِ مُرده ..

چرا نمیره وقتی به ستاره فروخته شد

مبارکت آواتار ِ نو (:

ممنون
قابل دار نیس عزیز؟

بعد از تو جهان دیگری ساخته‌ام

من شاهد نابودی دنیای منم

دیوانه‌تر از من چه کسی بود؟! بگو

با این همه بن‌بست چه باید بکنم؟

هوووم

چ خوب گفتی اینُ گرت ..

دلم تنگه.. / خیلی..

دلتنگیم همه ..

نترسیدی؟
خودمُ جات میذارم..یخ میکنم (:

هیچوقت یخ نکردم
عصبانی شدم
تا حدی که بهش گفتم "شما" جای "تو"

پس خودت گم شدی
یهو افتادی تو یه دنیا که هیچکسو نمیشناختی
حتی خودشو

از گم شدنه اون گم شدم

حسن علیشیری خیلی خیلی عزیز

مرسی مرسی

برای فردا میخوامش

فردارو ازش بخاه

خواستم که دل بستم بهش

دلو نباید بست / باید دل داد / دل بستن کارو خراب میکنه

اصلن من با ترس و لرز اون کامنت آخریو گذاشتم : ))

انقد دیوَم؟ : ))

دیو که نه ولی عصبانیت ترسناکه : ))

همه همینُ میگن : دی

بیا و لبی تر کن
جانی دیگر بده !

من تورا میخوانم
و به شوقت چشم به راه می مانم ..