این مرگ خود پیدا کند پاکی تو را کم خور تو غم /

ای جان من با جان تو جویای در در بحر خون
تا در که را پیدا شود پیدا شود ای جان عم /

من چون شوم کوته نظر در عشق آن بحر گهر
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم /

کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم

امشب قصدِ حیاط میکنم. در را باز می‌کنم اولین منظره‌ای که به چشم می‌خورد شبِ تار و حیاطی ریگ‌فرش شده‌ است، به‌علاوه‌ی یک دست میز و صندلیِ چوبی. کلید چراغ را فشار می‌دهم تا کمی چشم‌هایم بتوانند ببینند، و پا روی ریگ‌های صاف و سیقل داده شده‌ای می‌گذارم که معلوم نیست از کدام رودخانه‌ای بار شده‌اند.

به سمتِ میز و صندلیِ دونفره‌ی چوبی می‌روم. صندلی را پس می‌زنم و می‌نشینم. به جای خالیِ صندلیِ روبه‌رو نگاه می‌کنم. زود چشم‌هایم می‌روند سر اصل مطلب. جای خالی‌ات بدجوری تو چشمانم فرو می‌روند و این را بیشتر از هر کس چشم‌هایم می‌فهمند. شاید کلیشه‌ای باشد، شاید هم نخ‌نما ولی همین نبودن‌های ساده است که زندگی‌ها را می‌سازد. دلم قصدِ ماه میکند. ماهِ اول هر ماه. قرصی کامل که کلِ آن‌شب را روشنایی‌ای غیرقابل توصیف بخشیده است. یاد دوماه پیش می‌افتم، که توی سگ‌سرمای سی‌ویکم آذرماه سردت بود. و چه پتوی خوبی بودم! یادم می‌آید نویسندگی را دوست داشتی، می‌گفتی یکی از ویژگی‌هایت که مرا جذبت کرده همین نویسندگی‌ات بوده، و من چقدر کیف می‌کردم..

می‌گفتم نویسندگی عجیب است، شغل شب‌بیدار هاست. اگر می‌خواهی نویسنده شوی باید شب‌بیدار باشی. باید بدانی این شب‌ها سحر ندارند. باید بدانی از نسلِ شبی .. گاهی‌هم حوصله‌ات سر میرفت ازین همه شب‌بیداری و من این جمله‌ی معروف را که همیشه همین موقع یادم می‌آمد را تحویلت می‌دادم می‌افتم: «ما به بیداری دچاریم ..» .

بعدِ تو روی آوردم به شب‌نوشت. شبی مثلِ امشب، ماهِ کامل و من و یک دست میزِ چوبی دو نفره و البته حیاطی‌ ریگ‌فرش. کلمه‌ها را می‌بافم به یک‌دیگر. بعدِ تو دیگر چه اهمیتی دارد این نوشته‌ها چگونه باشند!؟ وقتی بهترین واژه‌شان نیست،وقتی «م» مالکیت را نمی‌توانم به‌کار ببرم، وقتی بهترینِ کلمه‌ها گم شده‌است، وقتی بغض اسمت روی سینه‌ام سنگینی می‌کند ..

بعدِ تو روی آوردم به «تو»نوشت ..



+این جمله(!)ها رو فقط بخونید، خیلی کمن کسایی که اینا رو میفهمن

+من نویسنده نیستم، این متن رو به خاطر یکی نوشتم، خودش میاد و می‌خونه و میفهمه

+ «ما به بیداریِ شبانه ، ما به خوابِ روزها دل‌بستیم ..»

+بخوانید: [لینک]

شهریار مندنی‌پور / مومیا و عسل

خیلی وقته دیگه بارون نزده ، رنگِ عشق به این خیابون نزده
خیلی وقته ابری پَرپَر نشده ، دل آسمون سبک‌تر نشده /

مه سردِ رو تنه پنجره‌ها ، مثِ بغضِ تو سینه‌ی منه
ابر چشمام پُره اشک ِ ای‌خدا ، وقتشه دوباره بارون بزنه /

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده
خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده /

بعده تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست ، کوه غصه از دلم رفتنی نیست
حرف عشقِ تو رو من با کی بگم ، همه حرفا که آخه گفتنی نیست /

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده
خیلی وقته دیگه بارون نزده ، رنگِ عشق به این خیابون نزده
خیلی وقته ابری پَرپَر نشده ، دل آسمون سبک‌تر نشده /

مه سردِ رو تنه پنجره‌ها ، مثِ بغضِ تو سینه‌ی منه
ابر چشمام پُره اشک ِ ای‌خدا ، وقتشه دوباره بارون بزنه /

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده
بعده تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست ، کوه غصه از دلم رفتنی نیست
حرف عشقِ تو رو من با کی بگم ، همه حرفا که آخه گفتنی نیست /

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده
خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده
خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده
خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده ، قلبم از دوریِ تو بدجوری دل‌تنگ شده

..
..

خط به خط، واژه به واژه

ترانه سرا: یغما گلرویی
آهنگساز: سیاوش قمیشی
تنظيم كننده: اروین خاچیکیان

اونَم از نوع بَدخیم ِ ش !

تیکه منو تونستی پیدا کنی؟

شعر: محمدعلی بهمنی
خواننده: علیرضا قربانی

هین آره.

من می دوم می رم ماه عسل بعد میام پاک می کنم کامنتا رو

با من بمان ای تو خوب ، ای یگانه
برخیز ، برخیز ، برخیز
با من بیا ای تو از خود گریزان
من بی تو گم می كنم راه خانه
با من سخن سر كن ای ساكت پرفسانه
آیینه بی كرانه
می ترسم ای سایه می ترسم ای دوست
می پرسم آخر بگو تا بدانم
ناگه غروب کدامین ستاره
ژرفای شب را چنین بیش كرده ست ؟
هشدار ای سایه ره تیره تر شد
دیگر نه دست و نه دیوار
دیگر نه دیوار نه دوست
دیگر به من تكیه كن ، ای من ، ای دوست ، اما
هشدار كاینسو كمینگاه وحشت
و آنسو هیولای هول است
وز هیچیك هیچ مهری نه بر ما
ای سایه ، ناگه دلم ریخت ، افسرد
می ترسم ای سایه می ترسم ای دوست
می پرسم آخر بگو تا بدانم
ناگه (غروب) كدامین ستاره فرومرد؟

شعر: #مهدی-اخوان-ثالث
آهنگِ پس‌زمینه: #دنگ-شو