عشق جان مرده را می‌جان کند /
جان که فانی بود جاویدان کند

راستی، #مولانا نبود جهان چه شکلی می‌شد؟
ما #سماع رو از کی یاد می‌گرفتیم؟ #عشق رو چطور؟

بخوانید: [لینک]

برای کسایی احترام قائل می‌شم که برام احترام قائل بشن.
وقتی خودمون به خودمون احترام گذاشتیم دیگرانم احترام می‌ذارن، یه معذرت خواهی به خودم بده‌کارم که به کسی احترام گذاشتم که درواقع همین کارم بی‌احترامی به خودم بود!
مخصوصا اینجا، بین این‌همه آدمِ به ظاهر دوست و آشنا.

تصمیم دارم بیشتر به خودم احترام بذارم :‌)

دلتنگی داره این وضع

دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد
پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش

#مولانا غزل شمارۀ 1263 : [لینک]

اگ یه شب برسم به حقایق ..

من ازین پرسه‌ها خسته، به رویاها بده‌کارم
..

1.یک نفر می‌گفت سعی کن هیچکس تو را نفهمد ، چون آدم های بزرگ را هیچکس نفهمید. مولانا، شمس، سعدی، حافظ و... را هیچکس نتوانست بفهمد. شوریدگی‌های مولوی، عرفانِ حافظ را هیچکس نفهمید. حرف‌های من، عاصی‌گری‌هام، سکوتم، فریادم و.. را چه کسی می‌تواند بفهمد!؟
به نظرم خیابانِ انقلاب هم بزرگ است، نه از نظر طولی، نه! بزرگیِ روحش را می‌گویم. خیلی خیلی خیلی کم آدم‌هایی هستند که از چهارراه ولی‌عصر شروع کنند و تا اسکو و دانشگاه و.. را بفهمند. هیچکس نمی‌داند در سینما سپیده چه می‌گذرد، در کافه‌هنر یا حتی نشر افق. مگر چند نفر در دنیا هستند که برای اولین بار لب‌هاشان آنجا به لبِ معشوق چسبیده باشد؟ چند نفر پیدا میشود عصبانیتِ جدایی را وسطِ اسکو داد زده باشند؟ به نظرم خیابان انقلاب بزرگ است، چون هیچکس نتوانست رازش را بفهمد.*

2.من از مرغ همسایه خواهشمندم که غاز نباشه، شتر باشد یا حتا خر یا حتا من باشه! همین.
من میدونم یه روز دلت برام تنگ میشه، یه روز دلت برام لک میزنه که غر بزنم سرت. یا بهونه‌ی الکی بگیرم. خیلی هم ازت دور نیستم، اون روز میتونی بیای بهشت‌زهرا قطعه گمنامان ردیف 66 دیدنم. میدونی، اون روز برای اولین بار برام دامن گلگلی میپوشی یا حتا هوس میکنی فرانسوی ببوسمت. یه دفعه به خودت میای که از مقصدت گذشتی و باید پیاده بیای تا سر جاده، توی راه هم گل گیرت نمیاد، میای سر قبرم، میگی چه گلی بهتر از گل‌های دامنم، ولی حیف، به قول یه بزرگی وای بر اسیری در قفس کز یاد رفته باشد، آری عشق من، دنیا دو روز نیست، دنیا فردا و فرداها دارد..
همین ..**


*بی‌خودی نوشت خودم / واسه برگشتنت هر شب درها رو باز می‌ذارم
**شماره‌ی 2. نوشته‌ی مجرم

[لینک]

و چقدر این «سال بلوا» شبیه زندگیِ منُ خودشه
فقط حیف که من نمُردم!

/

عباس معروفی - سال بلوا