فدای مهربونیات .....................خیلی دلم میخاد همیشه همه نوشته هاتو بخونم ... ومیخونم معمولا و اینکه لایک نمیشه ..بابت سرعت بدمه ..مدتیه اینجوری شده ..

مثل همیشه مهربونه قلمت ...و پستای ارسالیت ...درست مثل دل قشنگت ...

تشکر مهربان دوست ... مهم حضور سبزته که روحنوازه .....

روحنواز
چه توصيفي
به به

حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند
دارد غروب <<فرشچیان>> گریه می کند
با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید
بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید
او را چنان فنای خدا بی ریا کشید
بر پیکرش به جای کفن بوریا کشید
در خون کشید قافیه ها را حروف را
از بس که گریه کرد تمام لهوف را
اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت
بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت
این بند را جدای همه روی نیزه ساخت
خورشید سربریده غروبی نمی شناخت
بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود
او کهکشان روشن هفده ستاره بود
خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن ....
پیشانی اش پر از عرق سرد و بعد از آن ....
خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن ....
شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن ...
در خلسه ای عمیق خودش بود و هیچ کس
شاعر کنار دفترش افتاد از نفس ...

بازاین چه شورش است که درجانِ واژه هاست

شاعر شکست خورده ی طوفانِ واژه هاست