پس از کلی دردسر با پسر مورد علاقه ام ازدواج کردم…ما همدیگرو به حد مرگ دوست داشتیم

سالای اول زندگیمون خیلی خوب بود…اما چند سال که گذشت کمبود بچه رو به

وضوح حس می کردیم…

می دونستیم بچه دار نمی شیم…ولی نمی دونستیم که مشکل از کدوم یکی از

ماست…اولاش نمی خواستیم بدونیم…با خودمون می گفتیم…عشقمون واسه یه

زندگی رویایی کافیه…بچه می خوایم چی کار؟…در واقع خودمونو گول می زدیم…

هم من هم اون…هر دومون عاشق بچه بودیم…

تا اینکه یه روز

علی نشست رو به رومو

گفت…اگه مشکل از من باشه …تو چی کار می کنی؟…فکر نکردم تا شک کنه که

دوسش ندارم…خیلی سریع بهش گفتم…من حاضرم به خاطر

تو رو همه چی خط سیاه بکشم…علی که انگار خیالش راحت شده بود یه نفس

راحت کشید و از سر میز بلند شد و راه افتاد…

گفتم:تو چی؟گفت:من؟



گفتم:آره…اگه مشکل از من باشه…تو چی کار می کنی؟

برگشت…زل زد به چشام…گفت:تو به عشق من شک داری؟…فرصت جواب ندادو

گفت:من وجود تو رو با هیچی عوض نمی کنم…

با لبخندی که رو صورتم نمایان شد خیالش راحت شد که من مطمئن شدم اون

هنوزم منو دوس داره…

گفتم:پس فردا می ریم آزمایشگاه…

گفت:موافقم…فردا می ریم…

و رفتیم…نمی دونم چرا اما دلم مث سیر و سرکه می جوشید…اگه واقعا عیب از من

بود چی؟…سر

خودمو با کار گرم کردم تا دیگه فرصت

فکر کردن به این حرفارو به خودم ندم…

طبق قرارمون صبح رفتیم آزمایشگاه…هم من هم اون…هر دو آزمایش دادیم…بهمون

گفتن جواب تا یک هفته دیگه حاضره…

یه هفته واسمون قد صد سال طول کشید…اضطرابو می شد خیلی اسون تو چهره

هردومون دید…با

این حال به همدیگه اطمینان می دادیم

که جواب ازمایش واسه هیچ کدوممون مهم نیس…

بالاخره اون روز رسید…علی مث همیشه رفت سر کار و من خودم باید جواب ازمایشو

می گرفتم…دستام مث بید می لرزید…داخل ازمایشگاه شدم…

علی که اومد خسته بود…اما کنجکاو…ازم پرسید جوابو گرفتی؟

که منم زدم زیر گریه…فهمید که مشکل از منه…اما نمی دونم که تغییر چهره اش از

ناراحتی بود…یا از

خوشحالی…روزا می گذشتن و علی روز به روز نسبت به من سردتر و سردتر می

شد…تا اینکه یه روز که دیگه صبرم از این رفتاراش طاق شده بود…بهش

گفتم:علی…تو

چته؟چرا این جوری می کنی…؟

اونم عقده شو خالی کرد گفت:من بچه دوس دارم مهناز…مگه گ

شرکت‌های هرمی به عنوان بازاریابی و تامین شغل برای افراد وارد عمل می شوند و افراد را به مدت سه روز برای آموزش و کار در شرکت نگه می‌دارند.
به تازگی در سطح برخی کلانشهرها فعالیت های شرکت های هرمی افزایش قابل توجهی پیدا کرده است.

به گزارش گرداب به نقل از جوان، در همین خصوص نیمه دوم سال 89 تعدادی از مردم در برخی کلانشهرها که اغلب جوانان هستند از سوی عناصری از شرکت QI که در قالب شرکت های هرمی فعالیت دارند، جذب شدند.

بعد از حضور این افراد در شرکت ها که اکثرا در شمال تهران فعالیت دارند، مبالغی در حدود ده میلیون تومان از افراد اخذ شده است. البته خانواده هایشان از افراد بی خبر بوده و فقط از طریق تلفن همراه به صورت یک طرفه با آن ها صحبت می کنند و بعد از پایان تماس تلفن آنها خاموش می شود.

این شرکت ها به عنوان بازاریابی و تامین شغل برای افراد وارد عمل می‌شوند و افراد را به مدت سه روز برای آموزش و کار در شرکت جذب می کنند و پس از ورود به شرکت به هیچ وجه اجازه خروج به آن ها داده نمی شود.

این شرکت های هرمی در این مدت به وسیله روش های تبلیغاتی و وعده های کاذب از قبیل پول دار شدن، درآمد ماهیانه 60 میلیون و سفرهای خارجی به دبی و آمریکا جوانان را از برگشت به خانه و خانواده منصرف می کنند.

شعبه اصلی اغلب این شرکت ها در تهران است و افراد جذب شده در این شرکت ها با تماس تلفنی به نقاط مختلف به جذب نیرو می پردازند. هر فرد پس از ورود به شرکت در صورتی از این مجتمع خارج می شود که 32 نفر را جذب شرکت کرده باشد.

واقعا آدم بیخودی به یکی حمله میکنه؟ بی هیچ دلیل خاصی؟

مردی دیروقت، خسته از کار به خانه برگشت. دم در پسر پنج ساله اش را دید که در انتظار او بود.

-دسلام بابا! یک سئوال از شما بپرسم؟

- بله حتما، چه سئوالی؟

- بابا! شما برای هرساعت کار چه قدر پول می گیرید؟

مرد با ناراحتی پاسخ داد: این به تو ارتباطی ندارد. چرا این سئوال رو می پرسی؟

- فقط میخوام بدونم.

- اگه باید بدونی، بسیار خوب می گویم: 20 دلار!

پسرک در حالی که سرش پائین بود آهی کشید. بعد به پدر نگاه کرد و گفت: می شه 10 دلار به من قرض بدید؟

مرد با عصبانیت گفت: اگر دلیلت برای پرسیدن این سئوال فقط این بود که پولی برای خریدن یک اسباب بازی مزخرف از من بگیری کاملآ در اشتباهی، سریع به اطاقت برگرد و برو فکر کن که چرا این قدر خودخواه هستی. من هر روز سخت کار می کنم و برای چنین رفتارهای کودکانه وقت ندارم.

پسرک آرام به اتاقش رفت و در را بست.

مرد نشست و باز هم عصبانی تر شد: چطور به خودش اجازه می دهد فقط برای گرفتن پول از من چنین سئوالاتی کند؟

بعد از حدود یک ساعت مرد آرام تر شد و فکر کرد که شاید با پسر کوچکش خیلی تند و خشن رفتار کرده است. شاید واقعآ چیزی بوده که او برای خریدنش به 10 دلار نیاز داشته است. به خصوص اینکه خیلی کم پیش می آمد پسرک از پدرش درخواست پول کند.

مرد به سمت اتاق پسر رفت و در را باز کرد.

- خوابی پسرم؟

- نه پدر، بیدارم.

- من فکر کردم شاید با تو خشن رفتار کرده ام. امروز کارم سخت و طولانی بود و همه ناراحتی هایم را سر تو خالی کردم. بیا این 10 دلاری که خواسته بودی.

پسر کوچولو نشست، خندید و فریاد زد: متشکرم بابا! بعد دستش را زیر بالشش برد و از آن زیر چند اسکناس مچاله شده در آورد.

مرد وقتی دید پسر کوچولو خودش هم پول داشته، دوباره عصبانی شد و با ناراحتی گفت: با این که خودت پول داشتی، چرا دوباره درخواست پول کردی؟

پسر کوچولو پاسخ داد: برای اینکه پولم کافی نبود، ولی من حالا 20 دلار دارم. آیا می توانم یک ساعت از کار شما را بخرم تا فردا زودتر به خانه بیایید؟ من شام خوردن با شما را خیلی دوست دارم ...

چند دوست دوران دانشجویی که پس از فارغ التحصیلی هر یک شغل های مختلفی داشتند و در کار و زندگی خود نیز موفق بودند، پس از مدت ها با هم به دانشگاه سابق شان رفتند تا با استادشان دیداری تازه کنند.
آنها مشغول صحبت شدند و طبق معمول بیشتر حرف هایشان، شکایت از وضع زندگی بود. استاد در حین صحبت آنان چای آماده می کرد. او قوری را روی میز گذاشت و از آنان خواست برای خود چای بریزند.
روی میزفنجان هایی متفاوت قرار داشت; شیشه ای، پلاستیکی، چینی، بلور و.... وقتی همه در فنجان دلخواه خود چای ریختند و هر یک فنجانی در دست داشتند، استاد مثل همیشه به آرامی و مهربانی گفت: بچه ها، ببینید; همه شما فنجان هایی ظریف و زیبا را انتخاب کردید و الان فقط فنجان های زمخت و ارزان قیمت روی میز مانده اند.
دانشجویان که از حرف های استاد متعجب بودند با سکوت منتظر ادامه صحبت های استاد شدند. استاد ادامه داد: «در حقیقت، چیزی که شما واقعا می خواستید چای بود و نه فنجان. اما فنجان های زیبا را انتخاب کردید و در عین حال نگاه تان به فنجان های دیگران هم بود. زندگی هم مانند چای است و چیزهایی مانند شغل، حقوق و جایگاه اجتماعی مثل فنجان است. این فنجان ها زندگی را تزیین می کنند اما کیفیت آن را زیاد تغییر نمی دهند.
البته فنجان های متفاوت در علاقه شما به نوشیدن چای تاثیر خواهد داشت، اما اگر بیشتر توجه تان به فنجان باشد و چیزهای با ارزشی مانند کیفیت چای را فراموش کنید و از بوی آن لذت نبرید، معنی واقعی نوشیدن چای را هم از دست خواهید داد. پس، از حالا به بعد تلاش کنید نگاه تان را از فنجان بردارید و از نوشیدن فنجان لذت ببرید.»

سلااااااااااااااام

بابااااااااااااااااا...........خونه یادت نره...همشو نبری دنبالرا

سلام.يه عكس بزاري كه يكم كمتر هولناك باشه دنبالت مي كنما