مردی دیروقت، خسته از کار به خانه برگشت. دم در پسر پنج ساله اش را دید که در انتظار او بود.

-دسلام بابا! یک سئوال از شما بپرسم؟

- بله حتما، چه سئوالی؟

- بابا! شما برای هرساعت کار چه قدر پول می گیرید؟

مرد با ناراحتی پاسخ داد: این به تو ارتباطی ندارد. چرا این سئوال رو می پرسی؟

- فقط میخوام بدونم.

- اگه باید بدونی، بسیار خوب می گویم: 20 دلار!

پسرک در حالی که سرش پائین بود آهی کشید. بعد به پدر نگاه کرد و گفت: می شه 10 دلار به من قرض بدید؟

مرد با عصبانیت گفت: اگر دلیلت برای پرسیدن این سئوال فقط این بود که پولی برای خریدن یک اسباب بازی مزخرف از من بگیری کاملآ در اشتباهی، سریع به اطاقت برگرد و برو فکر کن که چرا این قدر خودخواه هستی. من هر روز سخت کار می کنم و برای چنین رفتارهای کودکانه وقت ندارم.

پسرک آرام به اتاقش رفت و در را بست.

مرد نشست و باز هم عصبانی تر شد: چطور به خودش اجازه می دهد فقط برای گرفتن پول از من چنین سئوالاتی کند؟

بعد از حدود یک ساعت مرد آرام تر شد و فکر کرد که شاید با پسر کوچکش خیلی تند و خشن رفتار کرده است. شاید واقعآ چیزی بوده که او برای خریدنش به 10 دلار نیاز داشته است. به خصوص اینکه خیلی کم پیش می آمد پسرک از پدرش درخواست پول کند.

مرد به سمت اتاق پسر رفت و در را باز کرد.

- خوابی پسرم؟

- نه پدر، بیدارم.

- من فکر کردم شاید با تو خشن رفتار کرده ام. امروز کارم سخت و طولانی بود و همه ناراحتی هایم را سر تو خالی کردم. بیا این 10 دلاری که خواسته بودی.

پسر کوچولو نشست، خندید و فریاد زد: متشکرم بابا! بعد دستش را زیر بالشش برد و از آن زیر چند اسکناس مچاله شده در آورد.

مرد وقتی دید پسر کوچولو خودش هم پول داشته، دوباره عصبانی شد و با ناراحتی گفت: با این که خودت پول داشتی، چرا دوباره درخواست پول کردی؟

پسر کوچولو پاسخ داد: برای اینکه پولم کافی نبود، ولی من حالا 20 دلار دارم. آیا می توانم یک ساعت از کار شما را بخرم تا فردا زودتر به خانه بیایید؟ من شام خوردن با شما را خیلی دوست دارم ...

چند دوست دوران دانشجویی که پس از فارغ التحصیلی هر یک شغل های مختلفی داشتند و در کار و زندگی خود نیز موفق بودند، پس از مدت ها با هم به دانشگاه سابق شان رفتند تا با استادشان دیداری تازه کنند.
آنها مشغول صحبت شدند و طبق معمول بیشتر حرف هایشان، شکایت از وضع زندگی بود. استاد در حین صحبت آنان چای آماده می کرد. او قوری را روی میز گذاشت و از آنان خواست برای خود چای بریزند.
روی میزفنجان هایی متفاوت قرار داشت; شیشه ای، پلاستیکی، چینی، بلور و.... وقتی همه در فنجان دلخواه خود چای ریختند و هر یک فنجانی در دست داشتند، استاد مثل همیشه به آرامی و مهربانی گفت: بچه ها، ببینید; همه شما فنجان هایی ظریف و زیبا را انتخاب کردید و الان فقط فنجان های زمخت و ارزان قیمت روی میز مانده اند.
دانشجویان که از حرف های استاد متعجب بودند با سکوت منتظر ادامه صحبت های استاد شدند. استاد ادامه داد: «در حقیقت، چیزی که شما واقعا می خواستید چای بود و نه فنجان. اما فنجان های زیبا را انتخاب کردید و در عین حال نگاه تان به فنجان های دیگران هم بود. زندگی هم مانند چای است و چیزهایی مانند شغل، حقوق و جایگاه اجتماعی مثل فنجان است. این فنجان ها زندگی را تزیین می کنند اما کیفیت آن را زیاد تغییر نمی دهند.
البته فنجان های متفاوت در علاقه شما به نوشیدن چای تاثیر خواهد داشت، اما اگر بیشتر توجه تان به فنجان باشد و چیزهای با ارزشی مانند کیفیت چای را فراموش کنید و از بوی آن لذت نبرید، معنی واقعی نوشیدن چای را هم از دست خواهید داد. پس، از حالا به بعد تلاش کنید نگاه تان را از فنجان بردارید و از نوشیدن فنجان لذت ببرید.»

سلااااااااااااااام

بابااااااااااااااااا...........خونه یادت نره...همشو نبری دنبالرا

سلام.يه عكس بزاري كه يكم كمتر هولناك باشه دنبالت مي كنما

نووش....تو میکده عضو شو مستی ات باقی

سلام ...

سلام