میخوام دنیاروبدم برام تنگ کنن

به اندازه ی آغوش تو

تاوقتی به آغوشت میرسم

بدانم همه ی دنیا ازآن من است

خانه ای میسازم
سقفش از مهر خدا آجرش خشت گلی
گلش از خاک وجود
سقف خانه پر نور نورش از عشق به تو
تا که باشی و ز عشقت دل و خانه همه روشن گردد
خانه ای میسازم
دور از خاک زمین گوشه ای در دل خود
تا نشینی و بدانی دلم لبریز از عشق تو بود
خانه ای میسازم
در و دیوار پر از نقش و نگارت بکنم
گل نگارش رخ تو
تا بدانی دیگر غافل از روی تو نتوانم بود
دل دیوارش را پر از پنجره میگردانم
همه ی پنجره ها سوی خانه ی شما
تا بدانی هر دم دل و جان با تو به سر خواهم کرد

کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چُست و چابک.
با دو پای کودکانه،
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از سر جو،
دور می گشتم ز خانه.
 
، می شنیدم از پرنده
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی.
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا، شاد بودم