جوان ِ ايراني خوب مي‌داند كه چگونه در برگه‌هاي آراي خويش به سفيران ِ عطوفت سلام دهد.

دنیــا کوچکتــر از آن است

که گـمشــده ای را در آن یــافتــه بــاشـی

هـیـچ کــس ایـنـجــا گـم نمـی شـود

آدم ها به همــان خـونـسردی که آمــده انـد

چــمـدانـشــان را مـی بـنـدنـد

و نـــاپـدیـد مــی شـونـد

یــکــی در مــه

یـکــی در غبــار

یـکــی در بـــاران

یـکـی در بــاد

و بــی رحم تــرینشان در بــرف

آنـچــه به جــا می مانــد

رد پائــی است

و خــاطره ای که هر از گـاه پــس میزند

مثــل نسیـــم سـحــر

پــرده های اتــاقت را

...................

عباس صفاری