[لینک]

من امیـد دارم. . . {شایـد واهـی}

بچه های تهران توی دود و ترافیک و شلوغی بزرگ شدن!

لا به لای ساختمونای بلند بی روح کودکی کردن...

ولی خاطرات برگای پاییزی ِ خیابون ولیعصر،سرو و چنارهای تجریش،جمع شدن توی تئاتر شهر،
کنسرتهای برج میلاد و صبح تا شب چرخیدن توی مرکز خریدا و بوتیک ها و گالریــا،
شمشک رفتنا واسه برف بازی،

کافه های لاله زار... همه و همه اش با ارزش ترین خاطرات زندگی ِ مان و یاد آور ِ روزهای خوب بین دود و آسمون ِ خاکستری...

به آنها که بایـد باشند وُ نیستند

. . . . .

@✔ مــریم خانوم

کاری که من هـیـچ وقت نتونستم. . .

یک حقیقت تلخ است که میخورد وسط پیشانی آدم و کاریش هم نمیشود کرد...

تنهایی حقیقتی ست که توی بغض هامان گم کردیم ،

همان بغضی ست میان سینه که نه بالا می آید لامصب ، نه پایین می رود لعنتی...

تنهایی پناه بردن است به همه کس و همه چیز ، پخش شدن است توی کوچه ، توی خیابان...

تنهایی یعنی رفتن به جاهایی که نباید بروی ، یعنی سلام کردن به کسانی که نباید سلامشان کنی...

تنهایی یعنی از راه دور برگشته باشی و کسی به استقبالت نیامده باشد ،
یعنی رفته باشی از من ، رفته باشی از ما...

تنهایی یعنی نبودن " تو " و نیمکت هایی که پر از نبودن های ماست...

تنهایی یعنی امتداد ثانیه های پتک وار پرتکرار...

و بعد رسیدن به جایی که درونت می‌شود برهوت وسیعی از تنهایی‌ و صدایت درون خودت می‌پیچد بس که خالی شده ای ، بس که تنها مانده ایی...

تنهایی یعنی یادت برود تنهایی نمیشود از پس تنهایی برآمد...

نـه امسال سال ِ من نیست

اخ گفتی...

{ یِ پوزخنـد ِ بزرگـــ }

بی هیـچ شهرونـدی

ما که از هم توقعی نداریم.

فقط قرار است من چیزکی بنویسم و شما بخوانید و گاهی بخندید و گاهی گریه کنید و یک ردپائی بگذارید تا من بدانم که اینجا، تنها نیستم و برای خودم حرف نمیزنم. اصلا هستید که بدانم حرفهایم را کسی دوست دارد. خودم را هم شاید…

بعد می­گذارم شما حرف بزنید و من می­آیم به گوش دادنتان.

بــــی انصــاف