تو را به جاي همه کساني که نشناخته ام دوست مي دارم
تو را به خاطر عطر نان گرم
براي برفي که آب مي شود دوست مي دارم
تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم
تو را به جاي همه کساني که دوست نداشته ام دوست مي دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم
براي اشکي که خشک شد و هيچ وقت نريخت
لبخندي که محو شد و هيچ گاه نشکفت دوست مي دارم
تو را به خاطر خاطره ها دوست مي دارم
براي پشت کردن به آرزوهاي محال
به خاطر نابودي توهم و خيال دوست مي دارم
تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم
تو را به خاطر بوي لاله هاي وحشي
به خاطر گونه ي زرين آفتاب گردان
براي بنفشیِ بنفشه ها دوست مي دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم
تو را به جاي همه کساني که نديده ام دوست مي دارم
تورا براي لبخند تلخ لحظه ها
پرواز شيرين خاطره ها دوست مي دارم
تورا به اندازه ي همه ي کساني که نخواهم ديد دوست مي دارم
اندازه قطرات باران ، اندازه ي ستاره هاي آسمان دوست مي دارم
تو را به اندازه خودت ، اندازه آن قلب پاکت دوست مي دارم
تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم
تو را به جاي همه ي کساني که نمي شناخته ام ... دوست مي دارم
تو را به جاي همه ي روزگاراني که نمي زيسته ام ... دوست مي دارم
براي خاطر عطر نان گرم و برفي که آب مي شود و براي نخستين گناه
تو را به خاطر دوست داشتن ... دوست مي دارم
تو را به جاي تمام کساني که دوست نمي دارم ... دوست مي دارم


" پل الووار / ترجمه احمد شاملو "

@خـانـوم ِمیکروب ِصـورتـی . . یـ ِه عـالـمـ ِه تـا مـرسی

دسش بنده تو برو پیداش کن!

بابت امروز ممنونم

زیرش رو کم نکردی سوخت؟

الهي قربونت برم من
اختيار دست ِ من بود اصن مي اومدم شمال زندگي ميكردم كه خب

حس های آدم...نیازهاش...دلبستگی هاش...دوست داشتن هاش...کینه و غم هاش...
وقتی مدتی غرقش هستی هیچ چیزیو نمی بینی..
قط میخوای دودستی بچسبی به حس اون روزها...
اما وقتی مدتی دور میشی..وقتی به جای اول شخص تبدیل
میشی به سوم شخص و از دور همه چیزو نگاه میکنی..
به خودت و همه ی اوون حس ها...
از خودت می پرسی این من بودم ،من بودم که حاضر بودم اینطور زجر بکشم؟
حاضر بودم رنج بکشم؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...
از اوون دور به همون اول شخص، به خودت نگاه کنی...
ببینی اصلا جایی که وایسادی چه شکلی ه...
ببینی چیزی که سرش میجنگی چقدر خوووبه؟پشیمونی نداره؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...

خیلی وقتا ،مشکل ما تو زندگی اینه که هنوز تکلیف مون با خودمون مشخص نیست..

.نمیدونیم از خودمون، زندگیو مسیر پیش رو و آدمای اطرافمون چه انتظاری داریم…

بهش فکر کن، حتی بیارش روووو کاغذ و با جزئیات بنویس ش..

فقط یادت باشه با خودت رووو راست باشی

و حساب عادت‌ها و روزمرگی‌ها رو از خواسته‌هات جدا کنی..

.واسه هر چیزیکه مینویسی می‌خوای، دلیل موجه داشته باش..

اون موقع میتونی بفهمی کجای زندگی خودت وایسادی و کجا باید بری..

همه که لزوما حضورشون تأثیر نداره و رفتنشون هم توو دلت رو حفره نمی‌کنه !!!

ولی گاهی آدمای قشنگی وارد زندگیت می‌شن٬ بزرگ و تأثیرگذار٬

لازمه صندلی بیاری٬ جلو چشمت یا توو دلت جاشون بدی٬ آرایش بقیه رو عوض کنی٬

مرزها و سیمها رو از نو بکشی٬ مگس‌ها رو بکشی٬ کثافت‌های وجودت رو دور بریزی٬ فرش پهن کنی...

بعضی حضورها همه چیز رو زیر و رو می‌کنه و من دلم همیشه از این حضورهای پر هیاهو می‌خواد٬

تا همه چیزم دوباره نو شه ،تا رنگ بپاشم به هرچی که توو درونم بی‌رنگ مونده ...

تا تمام بندهایی که از جنس محبت نیست رو بی هیچ ملاحظه‌ای ببرم...