چگونگی ِ رابطه اش مهم نیست...

می تواند رابطه ی بین دو دوست باشد با هم...

یا دو همکلاسی...دو همسایه...شاید هم دو همکار...رابطه ی کارمند و کارفرما .

یا حتی رابطه ی عشقی بین دو نفر...

مهم حرمت ِ رابطه ست که نباید خدشه دار شود...

نباید بگذاری حرمت رابطه ات به همین سادگی، از بین برود...

مهم آن بند ِ نامرئی ست که اگر پاره شود، دیگر باید فاتحه ی آن رابطه را بخوانی...

چگونه میخواهی سر ِ دو نخ نامرئی را بیابی و بهم وصلشان کنی؟!

حرمت ِ رابطه ات که از بین رفت دنبال مقصر نگرد...

دیگر چه فرقی میکند تو مقصر بوده باشی یا او...یا هردویتان اصلا...

همه چیز از بین رفته...آبی است که به زمین ریخته و جمع شدنی نیست...

آن پارگی اصلا ترمیم شدنی نیست...

حتی گذر زمان هم نمی تواند جبران ش کند...

شاید در ظاهر، اصل موضوع را از یاد ببری...

دلخوری ات را فراموش کنی..

اما یادت باشد حتی اگر بعد از گذشت سالها، بخواهی رابطه ی تمام شده ات را بازگردانی، به محض برقراری ِ اولین مکالمه، اولین تماس، یادت می آید همه ی آن چیزهایی را که سعی در فراموشی اش داشتی...

یادت باشد بهتر است دلخوری ات را قبل از گسستن ِ این بند از بین ببری...

که نگذاری اصلا کار به پارگی حریم ِ رابطه بکشد...

که بعد ِ نابودی ِ آن بند، هر تلاش و کوششی بی فایده است...

دیگر فرصتی برای جبران نیست، نمانده...

ای پاسخ آدینه های پر معمّا !