انــدازه يـک حـبّــ ه قـنــد است ..

گــاهـي مـي افـتــد تــوي ِ فـنـجــانِ دلِ مــا ..

حـل مـي شـود آرام آرام ..

بـي آنــکـ ه اصـلــا ً مــا بــفـهـمـيـم ..

و روحمــان سر مـي کـشد آن را..

آن چـاي شيــريــن را ..

شيـطان زهـرآگـيـن ِديــريــن را..

آن وقـت او ..

خـون مي شـود در خـانــ ه تــن ..

مـي چــرخــد و مي گــردد و مـي مــاند آنـجــا ..

او مي شود مـن ..

بله دقيقا در تاييد حرف شما بود ...... منظورم به اونهايي بود كه ميگن اثر نداره .....

که حیف باشد ازو غیر او تمنّائی . . .

فوژان

@آلبالو خانومیツ كجايي

زخمم ندیدی؟ ناله نشنیدی؟ دلت آمد؟

من را رها کردی که باشم در امان خویش؟

پس از توفان
پس از تندر
پس از باران

سرشک سبز برگ از شاخه های جنگل خاموش می افتاد

نه بید از باد
نه برگ از برگ می جنبید
شکاف ابر ها راهی به نور ماه می دادند
دوباره راه را بر ماه می بستند

و من همچون نسیمی، از فراز شاخه ها پرواز می کردم

تو را می خواستم ای خوب، ای خوبی
به دیدار تو من می آمدم با شوق
با شادی

***

تو را می بینم ای گیسو پریشان در غبار یاد

تو با من مهربان تر از منی
بامن
تو با من مهربانی می کنی چون مهر
مهری مهربان با من

***
پس از توفان
پس از تندر
پس از باران

گل آرامش، آوازی
به رنگ چشمهای روشنت دارد
نسیمی کز فراز باغ می آید
چه خوش بوی تنت دارد

من اینک در خیال خویش خواب خوب می بینم
تو می آئی و از باغ تنت صد بوسه می چینم