خوندم اونجارو

كـاملـن مُـشَـخـص ِ . .

دلــت بــســوزه . .

"آدمیـزاد" باید گاهی تنهایی به سفـر برود،

بی‌مقصد و بی‌همراه و بی‌ره‌توشه و بی‌چشم‌به‌راه...

تک و تنها بزند به جاده...ساعت‌ها با خودش شعر بخواند.

به گذشته و حال و آینده فکـر کند.

دست بیاندازد روی صندلی خالی کنار ِ دستش.

خورشید و ستاره و آفتاب و مهتاب را ببیند.

با یادآوری خاطره‌ایی از گذشته‌، تنهایی بخندد. بلند هم بخندد. خیال‌بافی کند.

با شنیدن شعری عاشقانه بُغض کند. از سیاهی شب بترسد.

از پنچر شدنِ وسط بَروبیابون. با خط‌های سفید و مُمتد جاده و بوق‌های اتوبوس‌های شب‌رو و نورهای بالا و پایین ماشین‌ها، عشق‌بازی کند.

خسته که شد، شانه‌ی خاکی جاده بیایستد، بدون قند و چای، دلش برای خودش بسوزد. سردش شود. گرمش شود. بلرزد. نگران شود از باکِ خالی ماشین. "

آدمیـزاد" باید گاهی تنهایی سفر کند...

سفری که نَه ساعت رفت داشته باشد و نَه ساعت برگشت...

به دلیل تخطی از قانون انتخاب عدد، یک دونه نوش جان کن.

با خودمان هم معامله می کنیم و با کسانی که دوستشان داریم هم؛

اگر نبخشی، نمی بخشم؛

خیانت کنی، خیانت می کنم؛

بدی کنی، بدی می کنم؛

دروغ بگویی، دروغ می گویم؛

و همیشه کوچک می مانیم؛

بدون تجربه ی زندگی بالاتر و آرمانی تر!

فندق تازه تا حالا نخوردم