به خاطر :

سکوت‌شان ، کاری به کار کسی نداشتن‌شان ،

خلوت‌شان ،اتاق‌شان ،استراحت‌شان ،

روی پای خود ایستادن‌شان ، دوست داشتنشان !

گویی جان می دهند برای اتهام بستن

و از همه بدتر این‌ که :

زود فراموش می شود خوبی هایشان !

آدمی وقتی زیاد راه برود ابتدا پایش شروع به گزگز کردن می کند و سپس تاول می زند...

اگر هم مواظبت نکنی این تاول ها می ترکند و دردناک می شوند...


می خواهم بگویم دل ِ آدمی هم با این که قد و قواره ای ندارد همین است...

وقتی خیلی احساست را برای یک نفر خرج کنی شروع می کند به سوزن سوزن شدن...

همینجوری خرج کنی و به هیچ نتیجه ای نرسی تاول می زند کم‌کم ،تاول های بزرگ...

پا معلوم است و می توان مواظبش بود که تاول هایش نترکد اما کی میتوان مواظب دل بود که تاول هایش نترکد؟

هرچه هم خودت مواظب باشی طرفت که مواظب نیست...

یکهو جمله ای می گوید که تاول که هیچ..کلا دلت می ترکد دود می شود میرود توی هوا...

بعضی وقت‌ها اشک همان آبی ست که زیر تاول های دلمان جمع شده است..

همانگونه که یک نیمه ی در، نیمه ی دیگر را...

اما یک نیمه ی در، در نیمه ی دیگر، حل نمی شود، محو نمی شود، نابود نمی شود...

این شبیه شدن ها، مساله ای است که باعث می شود ما غالبا تنها بمانیم، چرا که از مقلد بیزاریم...

یا از اینکه تقلید کنیم، مگر آن که دوستی را با دلقکی برابر بدانیم، یا آن قدر درمانده و ضعیف النفس باشیم که احتیاج به له شدن در دیگری را حس کنیم، یا آنقدر بیمار باشیم که بخواهیم در مقام "خود همه چیز بینی"، جمعی انسان توو سری خور ِ ساده لوح را به مسخرگی وادار کنیم.

ما می خواهیم کسی با ما باشد که "ما" نباشد، دستگیرنده ی ما باشد و دستگیرنده اش باشیم، هشدار دهنده ی به ما باشد و هشدار دهنده ی به او باشیم، بیدار کننده ی ما و بیدار کننده اش...

مثل ِ همه‌یِ آدم‌هایِ دیگر..

گاهی دلش به چیزی می‌گیرد که نمی‌داند چیست...

حرفی میزند که نمی‌داند چرا...

طرحی می‌کِشد که نمی‌داند برایِ چه...

شعری می‌نویسد بی‌وزن، بی‌قافیه ، بی‌ردیف وُ بی‌هیچ چیز ِ شاعرانه‌ای وَ تنها خودش فکر می کند که شعر نوشته است...

وَ آدم ، آدم است دیگر...

مثلِ همه‌یِ آدمهایِ دیگر، گاهی چنان گند میزند به همه، به همه چیز، همه کس وَ بیشتر به خودش، گندی که نمیداند چرا...

که آدم ،آدم است دیگر...

مثل همه یِ آدمهایِ دیگر...

فرمونُ خورده تو گلوش گیر کرده

نارنگی.

مرسى ءخرين سکانس

ســراغ ِ #نــور را از مــن گــرفــتــند ..

سراغ ِ #نسیم ِ دل انگیز ِ باد را ..

ذلالی #آب را ..

پاکی #شقایق را ..

مهربانی #ماه را ..

ومن فقط یک آدرس در دستانم بود ..

#تــــــــو ..

لمس بودنت مبارك عزيز دلمممم ..