خوندم اونجارو

آنا ميگه دستمال نميخواد بليز و كت شلوار هاي من هس

"آدمیـزاد" باید گاهی تنهایی به سفـر برود،

بی‌مقصد و بی‌همراه و بی‌ره‌توشه و بی‌چشم‌به‌راه...

تک و تنها بزند به جاده...ساعت‌ها با خودش شعر بخواند.

به گذشته و حال و آینده فکـر کند.

دست بیاندازد روی صندلی خالی کنار ِ دستش.

خورشید و ستاره و آفتاب و مهتاب را ببیند.

با یادآوری خاطره‌ایی از گذشته‌، تنهایی بخندد. بلند هم بخندد. خیال‌بافی کند.

با شنیدن شعری عاشقانه بُغض کند. از سیاهی شب بترسد.

از پنچر شدنِ وسط بَروبیابون. با خط‌های سفید و مُمتد جاده و بوق‌های اتوبوس‌های شب‌رو و نورهای بالا و پایین ماشین‌ها، عشق‌بازی کند.

خسته که شد، شانه‌ی خاکی جاده بیایستد، بدون قند و چای، دلش برای خودش بسوزد. سردش شود. گرمش شود. بلرزد. نگران شود از باکِ خالی ماشین. "

آدمیـزاد" باید گاهی تنهایی سفر کند...

سفری که نَه ساعت رفت داشته باشد و نَه ساعت برگشت...

در باران که به خانه برمیگردی
از صاعقه ها نترس!
آن ها صاعقه نیستند
فلاش های دوربین خداوندند
که دائم در حال عکس گرفتن از تو اند!

تو عابری عادی در خیابان پاییز نیستی!
فرشته ای هستی که همه ی بال هایش را
پشت مانتویی سیاه پنهان میکند
و مقنعه اش
معبد اینکاست
که خورشید را در خود دارد!
تعجبی ندارد اگر عابران دیگر
این همه را نمیبینند
طعم عسل را باید از زنبور کارگری پرسید
که برای به دوش کشیدن شهد
کیلومترها راه را
از گلی
به گلی بال زده باشد...

من زنبور کندویی بودم
که تو را
از آن دزدیدند!

واقـعـا از تـ‌ه تـ‌ه #دلـم بـهـش رسیــدم .. : )

هـیـچـی بـهـتـر و بـالــاتــر و #بــاارزش تــر از داشتـن #خــانــواده ي خــوبُ #سلــامـتی نـیـسـت .. : )

#قـدرشـون رو بــدونـیــد .. : )

#خــدايــا شـُكــرت

ياس كبود زنجان چاخو پرور

گلپري جونم سلام فردا بر ميگردم

نــه بــابــا ي ســري نــوشـتــه هاي قديـمـي رو خـونـدم

رفـتـم تـو حـس ُ حـال ِ اون مـوقـع هــا

نه بابا ميگم كه دوستم

شوخي بود

به اين ماه ي .. ناز ي

به من بر مي خورد خب