به من چه .. خودش میگه شعور

بزرگ‌ترها، مهم‌ترها، مطمئن‌ترها، در قاعده.. باقی، پای بر شانه‌ی ایشان..

هر آجرکی که بالاتر می‌گذاری و رابطه/رفاقت را اوج می‌دهی،دلگرم به آجری در

قاعده است که آن پایین، در پی، به درستی چیده شده باشد.

برای این تازه‌ترهای ظریف، می‌توان آسان‌گیرتر بود: دستی می‌خورد و آجرکی بر زمین

می‌افتد؛ به سهو.. به شوخی.. به شیطنت.. به غفلت.. باکی نیست..

فرصتی دیگر هست و آجرکی دیگر..

اما آخ از آن که می‌آید و به ناگاه، آجرکی از قاعده برمی‌کشد! آخ!

صورتی جون البته اسمتو نمی دونم خوووووووووو

مرسی عزیز دل

هاها..تو این بست ماسک جوشکاری به صورتم زدم اومدم..

یک روزهایی هم لازم است آدم ریسک کند و دلش‌ را بزند به دریا و از ساحل آرامش

فاصله بگیرد و چه میدانم قدرت بادبان‌هایش را بسنجد ..

اصلا یک روزهایی باید آدم قایقش را بیندازد توی آبی که نمیداند عمیق‌ترین قسمتش

چند متر است..

باید گاهی راهی شد ..

مهم ارادهء تو برای رفتن است، بقیه حرفها همه بهانه اند ..

خواستی که بروی ،راه را میابی ..

باید به دلت یاد بدهی بلد باشد که نترسد که چشمش دنبال قطب نما و جهت یاب

نگردد، که عمق و موج و جهت و ابر و طوفان را بهانه نکند..

باید یاد بدهی به دلت وقتی باید برود برود..

باید یادش بدهی یک جاهای زندگی را بگذارد و بگذرد، رها کند...

یادت باشد در بعضی میدان‌ها جنگیدن، باختن است حتی اگر پیروز میدان باشی...