مرسی عزیزم
خعلی قشنگههههه کههه

خدا به خير كنه ..

مرسي معرفت

شبت به خير

ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ ....
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﻧﻔﺮﻭﺷﯿﺪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ؛
ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ، ﺑﻪ ﺣﺮﻓﯽ ، ﺑﻪ ﻧﻘﻠﯽ ، ﺑﻪ ﻫﺪﯾﻪ ﺍﯼ ، ﺑﻪ ﺍﻧﺪﮎ ﺗﻮﺟﻬﯽ ...
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺗﻼﺵ ﮐﻨﺪ . ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺘﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﮐﻨﺪ .
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﻗﺪﺭﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ .
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﻬﺎﯾﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ . ﺁﺩﻣﻬﺎ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﻣﻔﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻔﺖ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ !
ﮔـــــــــــﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﯿﺪ..

و این خیــلی خوبه . . : )

به خاطر :

سکوت‌شان ، کاری به کار کسی نداشتن‌شان ،

خلوت‌شان ،اتاق‌شان ،استراحت‌شان ،

روی پای خود ایستادن‌شان ، دوست داشتنشان !

گویی جان می دهند برای اتهام بستن

و از همه بدتر این‌ که :

زود فراموش می شود خوبی هایشان !

آدمی وقتی زیاد راه برود ابتدا پایش شروع به گزگز کردن می کند و سپس تاول می زند...

اگر هم مواظبت نکنی این تاول ها می ترکند و دردناک می شوند...


می خواهم بگویم دل ِ آدمی هم با این که قد و قواره ای ندارد همین است...

وقتی خیلی احساست را برای یک نفر خرج کنی شروع می کند به سوزن سوزن شدن...

همینجوری خرج کنی و به هیچ نتیجه ای نرسی تاول می زند کم‌کم ،تاول های بزرگ...

پا معلوم است و می توان مواظبش بود که تاول هایش نترکد اما کی میتوان مواظب دل بود که تاول هایش نترکد؟

هرچه هم خودت مواظب باشی طرفت که مواظب نیست...

یکهو جمله ای می گوید که تاول که هیچ..کلا دلت می ترکد دود می شود میرود توی هوا...

بعضی وقت‌ها اشک همان آبی ست که زیر تاول های دلمان جمع شده است..

همانگونه که یک نیمه ی در، نیمه ی دیگر را...

اما یک نیمه ی در، در نیمه ی دیگر، حل نمی شود، محو نمی شود، نابود نمی شود...

این شبیه شدن ها، مساله ای است که باعث می شود ما غالبا تنها بمانیم، چرا که از مقلد بیزاریم...

یا از اینکه تقلید کنیم، مگر آن که دوستی را با دلقکی برابر بدانیم، یا آن قدر درمانده و ضعیف النفس باشیم که احتیاج به له شدن در دیگری را حس کنیم، یا آنقدر بیمار باشیم که بخواهیم در مقام "خود همه چیز بینی"، جمعی انسان توو سری خور ِ ساده لوح را به مسخرگی وادار کنیم.

ما می خواهیم کسی با ما باشد که "ما" نباشد، دستگیرنده ی ما باشد و دستگیرنده اش باشیم، هشدار دهنده ی به ما باشد و هشدار دهنده ی به او باشیم، بیدار کننده ی ما و بیدار کننده اش...