آدم که نیست خسته شود، بتمرگد، بشیند برایِ خودش چای بریزد،سیگار بکشد،

می‌رود...گاهی به دور می‌رود...گاهی به درد...

گاهی به شادی کنار ِ تو چنباتمه میزند،

گاهی به دلخوری برایِ تو ساز را نا کوک می‌زند...

می‌رود...

حالش که جا باشد حالِ تو را جا می‌آورد، برایِ تو شال میخرد، شعر می‌بافد، برایِ تو از هوایِ خوش ِ رنگ می‌گوید...

تو را به نام صدا می‌زند... کیف می‌کند...

می‌رود!

فکر، هرجای ِ تو دلش خواست می‌رود...

كاسه ي صبرم از آدم هايي لبريز است كه با ادعاي خوب بودن بدي مي كنند ..

یک حقیقت تلخ است که میخورد وسط پیشانی آدم و کاریش هم نمیشود کرد...

تنهایی حقیقتی ست که توی بغض هامان گم کردیم ،

همان بغضی ست میان سینه که نه بالا می آید لامصب ، نه پایین می رود لعنتی...

تنهایی پناه بردن است به همه کس و همه چیز ، پخش شدن است توی کوچه ، توی خیابان...

تنهایی یعنی رفتن به جاهایی که نباید بروی ، یعنی سلام کردن به کسانی که نباید سلامشان کنی...

تنهایی یعنی از راه دور برگشته باشی و کسی به استقبالت نیامده باشد ،
یعنی رفته باشی از من ، رفته باشی از ما...

تنهایی یعنی نبودن " تو " و نیمکت هایی که پر از نبودن های ماست...

تنهایی یعنی امتداد ثانیه های پتک وار پرتکرار...

و بعد رسیدن به جایی که درونت می‌شود برهوت وسیعی از تنهایی‌ و صدایت درون خودت می‌پیچد بس که خالی شده ای ، بس که تنها مانده ایی...

تنهایی یعنی یادت برود تنهایی نمیشود از پس تنهایی برآمد...

يه بار سکـــوت مي کنه، دو بار سکــوت مي کنه، سه بار سکـــوت مي کنه
ولي مطمئن باش دفعه چهارم ســـاکتت مي کنه !

پس نذار دفعه چهارم برسه ، چون اگه صبــــرش تموم بشه، تو هم براش تموم مي شي!

هم صحبتی با آدمی که همین راهی رو رفته که تو رفتی...

به همون نتیجه ای رسیده که تو رسیدی...

آدمی که هی لازم نیست براش علت بدخلقی های این چند وقته رو توضیح بدی...خودش می دونه...عین تو فکر میکنه...

آدمی که خط ِ فکری ش بهت خیلی نزدیکه...اصلا یه جورایی خودته انگار...

هم صحبتی با آدمی که یه عالمه حس و حرف مشترک داری باهاش...

حتی موزیک هایی که گوش میده همونایی ِ که تو توو آی پادت داری و صبح به صبح گوش میدی بهش...

مصاحبت و همنشینی با یه آدم عین خودت ،از جنس خودت، می تونه یکی از بهترین لحظه های زندگیت باشه...

انگار اين ماه نقـــابدار

انسانيت #ارديبهـــــشت را

بي واسطه به "تيــــر" کشيده است!

شنیده اید که می‌گویند آرد راکم کم اضافه کنید، بعداگر کم بود مجددا یک مشت دیگر آرد بریزید؟

هیچوقت نشده یکیشان دربیاید و بگوید کلی آرد بریزید اگر اضافی شد، بردارید.

می‌دانید؟ نمی‌شود آردِریخته را برداشت. باتخم مرغ و شیر و شکر وهزار کوفت دیگر قاطی میشود.
نیست می شود.نابود می شود.

رابطه های ما هم همیناست. از کم شروعش کنید.

یکباره که نزدیک آدمهابشوید، دیگر نمی‌شودازشان دور شد.

نه شماتاب می آورید و نه او.

راه رفته را نمی شودبرگشت. زود نزدیک نشوید.

تمام مزه این راه به طمأنینه گامهاست…